Our memories of Kenya.

Engels/English TRANSLATION COMING SOON.

Hallo Allemaal,

Eindelijk een dag voor mijzelf dus tijd om een begin van ons verhaal te schrijven.
Aangezien hier nogal wat tijd in gaat zitten, zal het schrijven in etappes gaan !
Komt ie........

ZONDAG 12 AUGUSTUS 2007.

Voor de vijfde keer richting Kenia en dit keer met Steven en Marc.Na maanden van voorbereiding ( Marc kon niet wachten) was de dag van vertrek toch aangebroken.Ik heb nog nooit zolang moeten wachten, er kwam geen eind aan.De dagen van aftellen word steeds moeilijker.....tja als je hart ergens elders ligt ?Dit keer stond een hele delegatie op het perron van het Bornse station om ons uit te zwaaien.Voor de ouders van Marc extra spannend, je zoon gaat 7000 km verderop met andere mensen.Je geeft toch maar even de verantwoording uit handen.Met volle bepakking vertrokken we dan uiteindelijk richting Schiphol waar we ruim op tijd arriveerden.Daar zijn we op zoek gegaan naar Nederlandse vrienden van Antony. Zij hadden ons gevraagd of we enkele spullen mee wilden nemen voor Antony. De ontmoeting met deze 2 vrienden was hartelijk, en tevens een gek idee dat we bevriend zijn met dezelfde Keniaan. Na het inchecken werd het nog wat lummelen op Schiphol waarna we tegen 20.05 uur de douane doorgingen. Daar kwamen we Ineke en John tegen, ambasadeurs van het weeshuis in Kenia/Mombasa waar wij Emmanuel ons sponsorkindje sponsoren.Het weerzien was geweldig. Bij de laatste controle mochten Steven, Fons en Ingrid gewoon doorlopen.Marc werd er uitgevist en gefouilleerd, tja dat krijg je als je kleingeld in je broekzak laat zitten, dan gaat het zoemertje af ! Gelukkig was hij niet " crimineel " genoeg en mocht door. In het vliegtuig zaten we achterin en hadden lekker veel beenruimte. De jongens bij het raam en Fons en Ing mochten samen 3 stoelen delen. De 9 uur durende vlucht viel mee. Films kijken, luisteren naar muziek , een tukkie doen en natuurlijk een natje en een droogje zorgden voor de afwisseling. Om 07.00 uur Keniaanse tijd arriveerden we dan in Mombasa. De douane en paspoort/visumcontrole verliep dit keer erg snel, dit hadden we niet eerder meegemaakt. De koffers ophalen verliep een stuk trager, maar wat kon het ons schelen, we waren immers in ons geliefd " second homeland ".

De eerste indrukken van de jongens waren groots. De rit door de stad maakte veel los. Vermoeid van de lange reis gingen we door de straten van Mombasa richting de ferry. Rijdend door de straten van Mombasa zagen we de bekende beelden. Drukte, armoede, en rijkdom een groot contrast waar we altijd even aan wennen moeten, de omschakeling is groot.Tijdens de busrit naar Neptune Paradise Village hadden we regen. Na zo'n uur kwamen we in het hotel aan en na de incheck zaten we dan in onze kamer ,naast elkaar en op de begane grond. Om 11.00 uur zaten we aan de borrel op ons terras naar de regen te staren. No problem, goed voor het land !Om 17.00 uur in de middag werden we opgehaald door Bidan van MICS-tours. We moesten immers onze safari's nog betalen. Het weerzien met Peter was super. Nu hadden we eindelijk de kans om Steven aan hem voor te stellen. Peter was ook weer vader geworden, dit keer van een dochter, An. Nancy zijn vrouw was om die reden dan ook niet aanwezig.


DINSDAG 14 AUGUSTUS 2007:

Op tijd het bed uit, ontbijten en daarna lekker een dagje om bij te komen. De jongens hebben meegedaan aan watervolleybal en hebben zich prima vermaakt.We hadden veel berichten gehoord dat het eten tegen zou vallen. Dit spreken we tegen want wat ons betreft was het eten prima, in ieder geval vergeleken bij vorig jaar. Tja , je bent uiteindelijk in Afrika waar alles anders is. In de middag zijn we het voor ons bekende personeel gaan zoeken. Velen herkenden ons nog, erg leuk. Linda die vorig jaar in het computercenter werkte was er niet meer, jammer. Maar Hamesi ( de tuinman) , Ngowa ( de tuinman) , en Chengo ( de schoonmaker) hebben we wel gevonden. Net zoals Robbert ( Masai en kelner) hebben we gesproken, en nog steeds ondeugend.Aan de overkant van het hotel zagen we Robbert ( bling bling ) weer. Bij hem wisselen we altijd onze euro's voor een toppie koers. Dit keer hebben we bij hem ook een taxi besproken om naar Mombasastad te gaan en ons sponsorkind te bezoeken. We sloten deze mooie relaxte dag af met bezoek van de apen op ons terras.

WOENSDAG 15 AUGUSTUS 2007:

We hadden voor deze ochtend een bezoek gepland aan Maria en haar gezin,een armoedige familie in Ukunda. Vorig jaar augustus hebben we deze familie voor het eerst ontmoet via Walter en Marion, kennissen uit onze woonplaats. Om half 10 stonden we te wachten op de matatu ( busje die de lokale bevolking vervoerd ) Bij de Barclay's bank zijn we uitgestapt en in het winkelcentrum wat boodschapjes gedaan voor het gezin. Van daaruit moesten we nog een stukje verder met een matatu. In plaats van het busje kwam er een auto met werklui langs en zij hebben ons meegenomen voor een fooi. Bij een wit huis zijn we de bekende zandweg ingelopen op weg naar het dorp en het huisje van Maria. De hele familie zat ons op te wachten en kwamen met z'n allen op ons aangestormd. De ontvangst was groots. Steven en Marc lieten het allemaal maar over zich heen komen. De puinhoop die we aantroffen was nog net zo groot als vorig jaar. Voor het huisje lag een stapel mais op de grond. Voedsel voor de familie en de dieren.

Na de nodige omhelsingen werd er heel wat bijgepraat. De jongste kinderen waren ook aanwezig net zoals Marion, een moeder van 15. Haar zoontje Walter was er niet, hij lag met een gebroken beentje in het ziekenhuis. Marion gaat nog naar school en doet daar erg goed haar best. Ze liet ons allerlei schriftjes zien. Marc's belangstelling was gewekt en al gauw bleek dat de leerstof aardig overeenkomt met de Nederlandse leerstof. Natuurlijk haalde de kleinste van het gezin ook haar schriftjes op waar we ook even naar moesten kijken. Zo schattig ! Ondertussen keken Marc en Steven rond in het huisje van Maria en de omgeving. Een huisje kun je het niet eens noemen. Het zijn gewoon planken rechtop met een golfplaten dak erboven. Het geheel stond zo goed als op instorten. Slapen doen ze met z'n allen in 1 hangmat. De jongens keken hun ogen uit, wat een bende. Tja dan kom je met beide beentjes weer even op de grond te staan en kijk je met andere ogen naar je eigen luxe leventje.Steven was ondertussen aan het volleyballen met Marion. Fons had strandballen en rugzakjes meegenomen van zijn werk, een paar hebben we daar uitgedeeld. Op de grond lagen zakken met een soort peulvruchten. Met grote stokken werd er op de zakken geslagen om de inhoud van de vrucht uit zijn " jasje " te slaan. Fons en Steven moesten natuurlijk ook even meeslaan.

Door Maria en de kids werd er voor ons gezongen . Een soort van poesie mauw en het bekende Hakuna Matata, alleen dit keer in de versie van Maria, Hakuna Matitie. Tot slot kregen Steven, Marc en Ingrid nog een kettinkje van Marion. Een zeer welkom gebaar, ze hebben al niets en dan nog kunnen ze geven. Dit heeft me geraakt. Maria liep tot slot met ons mee naar de straat om ons uit te zwaaien. We zouden met de Matatu weer richting hotel te gaan. We hebben haar 2000 KSH gegeven. We zien haar volgend jaar weer terug ! Tijdens het bezoek aan Maria heeft onze videocamera het begeven. De camera was vuil, tja en dan heb je geen reinigingstape bij je, zul je altijd zien. De middag hebben we aan het strand doorgebracht. Tevens hebben we Alice ontmoet, een Nederlandse vrouw waar Ingrid contact mee heeft gehad via het keniaforum. Alice en haar man zijn zich aan het vestigen in Mombasa. Haar man is een eigen bedrijfje aan het opstarten ( diepzeevissen). We waren nieuwsgierig naar hun verhalen, hoe begin je een nieuw leven in Kenia. Ook wij zitten met plannen voor de toekomst, dus alle info is welkom. Dat Alice en haar man ook met de nodige problemen te maken hebben werd ons al snel duidelijk. Kenia heeft eenmaal te maken met corruptie en dat maakt veel moeilijk.


In de avond zijn we lekker gaan dineren in het restaurant en daarna nog even het marktje bezocht dat opgesteld stond in de tuin van het hotel.Marc had een mooi masker gezien voor op zijn nieuwe kamer. Maar ja, handelen is een ander verhaal en niet Marc zijn ding....zo sneu voor die mensen !!!! Dus moest Ingrid eraan te pas komen en zij heeft uiteindelijk de prijs van 8000 KSH terug gedrongen naar 1800 KSH. Zij weet hoe ze moet handelen als je al 5 keer in Kenia bent geweest. Uiteindelijk iedereen blij !

VRIJDAG 17 AUGUSTUS 2007.

De grote dag was aangebroken, we zouden ons sponsorkind Emmanuel gaan bezoeken. Om 9.30 met de taxi richting Mombasa. Bij de ferry moesten we een poosje wachten maar dat mocht de pret niet drukken. Er valt daar zo enorm veel te zien.Op de ferry zijn we de auto uitgegaan, en dan sta je tussen een menigte Kenianen. In de straten van Mombasastad was het een drukte van jewelste. We hadden afgesproken met Ineke en John bij een businescentre waar ze ons op stonden te wachten. Samen zijn we de stad doorgestruind en hebben bij een supermarkt boodschappen ( maismeel, rijst etc)voor Asina gedaan, de moeder van Emmanuel. Voor Emmanuel een rode auto en wat tekenspullen. Ondertussen zijn we gaan zoeken naar een winkel voor een cleaningtape voor de video. Helaas , aangekomen bij de winkel gingen ze sluiten ivm met gebed ! We zouden naar het huis van Asina gaan waar we een Keniaanse lunch zouden krijgen. Ik hoor het John nog zeggen : " Ik mag hopen dat jullie goed ontbeten hebben ". Zonder cleaningstape en met een videocamera die het dus niet deed zijn we een matatu gaan zoeken. Mombasa telt 4 miljoen inwoners en ik moet zeggen, het was wel erg prettig dat John en Ineke bij ons waren, zij kennen de weg. Na een ritje van zo'n 15 minuten kwamen we bij het huis van Asina aan. Op afstand stond er iemand te zwaaien en Ingrid zwaait leuk terug zonder te weten wie het nu was. Het bleek Asina te zijn samen met de kleine Emmanuel die zo blij was en bij iedereen op de arm wilde. Asina was even een gelukkig mens. Langs de krotten van Mombasa liepen we naar het huisje. Het waren allemaal kamertjes met een openbare keuken. Er wonen meer moeders met kinderen, en ook deze woning word gesponsord door het weeshuis. Bij aankomst was dan ook de eigenaar van het weeshuis aanwezig. De voordeur van Asina's kamer bestond uit een gordijn. De kamer was ongeveer 3 bij 4, net zoals de slaapkamer met 3 bedden. Tot onze grote verbazing stond er zelfs een t.v. Asina had op deze speciale dag alles keurig opgeruimd en gezellig gemaakt. De doos met boodschappen werd aan haar gegeven maar ze wilde deze pas open maken na de lunch die ze voor ons had bereid.

 Laat een berichtje achter in ons gastenboek.