Our memories of Kenya.

Engels/English TRANSLATION COMING SOON.

Hallo Allemaal,

Nou hier zijn we dan , weer boven water.We hebben weer zoveel meegemaakt en gezien, het is nog 1 grote chaos in ons hoofd, dus pak ik het boek met aantekeningen er maar even bij. Fons schrijft zoals altijd onze belevenissen in een schrift op, heel gedetailleerd, dus ik ga het iets inkorten anders barst onze web-site.

Na een vertraging van zo'n 3 uur kwamen we 16 augustus midden in de nacht aan in Mombasa. Het voelde zo vertrouwd, voor de derde keer weer terug in ons geliefd Kenia.In de bus en de pont weer over , kwam hotel Neptune Paradise Village al gauw in zicht. Eerst daar maar eens 3 dagen relaxen om de stress vanuit Nederland van ons af te schudden, maar meteen de eerste dag was er enorme bewolking en kwamen de regenbuien op ons neer.Dus besloten we om met de matatu naar Ukunda te gaan.Kennissen van ons sponsoren daar een gezin, dus wij hadden spullen en geld bij ons om dat te gaan brengen.Dit werd een hele onderneming want ze waren niet zomaar te vinden. We hadden aanwijzingen meegekregen, maar "de rasta man" met zijn verkoop stond er niet ivm de regen, dus aanwijzing 1 viel al weg. Tevens het kraampje met de kanga's, die was achteraf verbrand. Dus toen de Kenianen maar een foto van het gezin laten zien, en uiteindelijk bracht 1 van hen ons bij de familie. 1 moeder met 8 kinderen, de vader was er vandoor. .De jongste dochter was 13, met een baby van 5 maanden, ik werd er letterlijk een beetje beroerd van, zo jong.De familie was enorm blij ons te zien, ze hadden naar ons uitgekeken, want ze hadden bericht gehad van onze vrienden uit Nederland.Ik heb nog nooit zo'n zooi bij elkaar gezien.Een huis kon je het al niet meer noemen, iedereen slaapt op de grond op zeil etc en vergezeld ddor kippen en geiten.Na zo'n 2 uur weer met de matatu terug, ook al een ervaring op zich.De volgende dag toch maar naar MICS-tours om de safari's te betalen.Enkele dagen voor ons vertrek kregen we van hem een email dat Sarova-mara camp in de masai-mara volgeboekt was en wij naar een ander Camp zouden gaan.Nou ik had er flink de pest in want wij zijn hier in januari ook geweest en hadden een toffe driver Antony, waar we in Nederland veel sms contact mee hadden. Dus je begrijpt de teleurstelling, we zouden hem nu niet ontmoeten.Voordat we naar Kenia vertrokken heb ik een email naar Sarova-maar camp gestuurd dat we erg teleurgesteld waren, en dit heeft waarschijnlijk geholpen want bij MICS kregen we te horen dat het alsnog door zou gaan, dankzij mijn email. Yes dacht ik en ik begon te groeien, ik als MZUNGU had het toch maar even voor elkaar gekregen.

EINDE deel 1.
Dit gaat een enorm verslag worden, dus ik ga het in delen schrijven, althans als jullie dit leuk vinden.Ik hoor het wel.

DEEL 2.

Goed , hier ben ik dan weer, tussen de bedrijven door zal ik weer verder gaan met mijn verhaal.

Na MICS-tours te hebben bezocht en de betalingen gedaan zijn we weer teruggekeerd naar ons hotel.De volgende dag moesten we al vroeg uit de veren i.v.m een 3- daagse safari naar Tsavo west en Amboseli.De driver van MICS ( Peter) stond al om 5.45 uur voor het hotel.We kregen een prive safari in een prachtige jeep, ja we zijn verwend.Peter is een Kikuju, 1 van de 43 stammen die Kenia rijk is.Na een rit van zo'n 6uur, met prachtige vieuws onderweg, maar ook het begin van blauwe billen ( hobbel de bobbel) kwamen we dan aan in Tsavo east bij Voyager Ziwani tentencamp.Alles zag er nog net zo uit als 4 jaar geleden. Tegen 16.00 uur hadden we een wandelsafari, ook deze prive met een ranger.Ze hadden besloten om met ons iets anders te doen omdat we voor de tweede keer in dit camp waren. Dus er vertrokken 2 grote groepen en wij met ons drietjes.Onze ranger ( Stephen, een masai) vertelde ons veel over de bomen en de voetafdrukken van de dieren. Na zo'n half uurtje lopen leek Stephen ietwat afwezig en reageerde niet op een vraag die Fons stelde.Vreemd dachten we nog, we mochten toch alles vragen, nou ja zeg.Kort daarna kwam er een luid gegil en geschreeuw onze kant op van de andere grote groepen.We konden het niet verstaan, Swahili waarschijnlijk.Dus we bleven stil staan en luisterden. Ik keek een beetje om me heen en kwam plotseling oog in oog te staan met een olifant. Ikschrok me kapot en tikte Stephen op de arm en zei: "Look there's standing an elephant " Stephen draaide zich om en riep alleen nog maar RUN.....!Hij liep voorop en ik er als een kip zonder kop er achteraan.Fons volgde ons maar begreep niet waarom, hij had het plaatje niet gezien en dacht dat we een grapje uithaalden. Het rennen viel me zwaar en je wilt niet weten wat er op zo'n moment door je hoofd gaat. We hebben zo'n geluk gehad dat de wind onze kant opstond en niet andersom, anders was het anders afgelopen.Ik ben nog nooit zo bang geweest en het hele Camp sprak erover.In de avond hebben we een nacht game-drive gehad.We hebben helaas niet zoveel dieren gezin, maar de spanning werd er niet minder om zo in het donker. Daarna een heerlijk diner buiten bij het kampvuur en als afsluiter een goed gesprek met borrel.Een vreemde onvergetelijke dag sloten we af , en in bed in de tent sliepen we na nachtelijke geluiden te hebben gehoord snel in.Ziwani is te gek.

Zo even een hapje eten en door met deel 3.

DEEL 3.

De warme hap is door de keel en de koffie staat te pruttelen, dus ik ga weer verder.

'S morgens om 7.00 uur zaten we weer in de jeep op weg naar Amboseli.Het prachtige Tsavo landschap met het schitterend rode zand veranderde langzaam in landschap met veel groen en olifanten.Amboseli is zo mooi met de Kilimanjaro op de achtergrond, die dit keer volledig te zien was, wat een mazzel. Onze eerste game-drive eindigde in de Ol- tukai lodge.Ook hier waren we 4 jaar geleden geweest en ook daar is de tijd stil blijven staan.Na een heerlijke lunch buiten besloten we voor onze volgende game-drive nog even naar de kamer te gaan.Fons had het raam opengezet voor wat frisse lucht, er zat toch een hor voor, duuuuzzzz.Later meer hierover....! Om 16.00 uur stond Peter ons weer op te wachten bij de jeep voor een nieuwe belevenis. We zijn eerst naar "Het vieuwpoint" geweest, een soort heuvel vanwaar je een prachtig uitzicht hebt. Na de nodige foto's te hebben gemaakt , weer de jeep in en verder met de zoektocht.Natuurlijk het nodige wild tegengekomen en op de camera gezet.We genieten van de dieren, maar ook enorm van de stilte en rust om je heen, daar kan geen massage tegenop.Tegen zonsondergang kwamen we een grote groep olifanten tegen die de weg over wilden steken.Ik nog met de schrik in de benen van de dag ervoor keek met kloppend hart toe.Zo veel en zo groot, maar helaas stonden er op de weg zo'n 20 busjes opgesteld, dus niet alle olifanten durfden de weg over. De groep werd daardoor in twee gespitst.1 van de olifanten stond dit niet aan en liep als een bezetene luid trompeterend terug de straat weer over, tussen de bussen door om de rest van de groep op tehalen.Ik hield mijn hart vast en dacht aan de mensen in de bussen, als die olifant het op de bussen heeft voorzien dan gaat het mis , want die bussen konden geen kant op door de file.Ondertussen begonnen alle olifanten te rennen en trompetteren, terwijl het al goed schemer werd.Dat geluid gaat door merg en been en staat gelukkig op de video.Het werd pas rustig toen de bussen verdwenen, uiteindelijk..

Eenmaal weer terug bij de lodge vroegen we de sleutel bij de receptie.Er was een mededeling voor ons.Er was namelijk ingebroken op onze kamer en wel door baboons oftewel apen.Ze hadden de hor voor het raam kapot gescheurd. Mijn telefoon lag gewoon op het tafeltje en de andere spullen ook.Alleen de mueslirepen waren verdwenen, met verpakking en al.Jeetje dachten we nog, wat staat ons deze vakantie nog meer te wachten.Nou let maar op in deel 4 of 7 of zo !

Zo nu eerst koffie, koekje erbij ????

DEEL 4.

De koffie is op, staks nog een borrel.

Goed en wel bekomen van het gapincident van de monkey's, haha, zijn we naar het diner gegaan . Nog geen uur later begonnen de buikkrampen bij ons allebei, dat kon er ook nog wel bij.Die avond vroeg het bed in met de nodige paracetamol.De volgende ochtend gingen we alweer terug richting de kust, balen zeg.In Mombasa nog even wat foto's gemaakt en daarna terug naar het hotel Neptune.P.V.Jeetje de drie dagen waren voorbij gevlogen, maar we hadden nog een 4-daagse safari naar de Masai-mara te goed, dus wie maakt ons  wat. De volgende dag zijn we weer terug gegaan naar Ukunda, naar de gesponsorde familie. Maria , de moeder, hadden we beloofd om nog een keer terug te komen.We hadden nog kleding bij ons en hebben in de supermarkt wat boodschappen voor ze gekocht.Een paar uur zijn we gebleven en toen maar weer terug met de matatu naar het hotel.Tja en toen ging het mis.We moesten overstappen bij de Barclay's bank, dus Fons betaald buiten de Matatu en stopt zijn geld weer weg.Dit zag een medereiziger, en het zakkenrollen kon beginnen. Terug in het hotel zag ik dat de rits van 1 van zijn broekzakken openstond, dus ik zeg, Fons kijk je geld na.Ja hoor, alles weg, 70 eurie. We hebben een uur lang flink gebaald en vonden in dat uur geen enkele Keniaan meer leuk.Maar goed , dan zet je de knop om, en hoopt maar dat de dief een goede dag heeft gehad.Voor ons was het tevens een goede les, dit overkomt ons niet weer, niet in Kenia, maar ook niet in ons eigen kikkerlandje, lekker puh!

23 augustus was het dan zover.Een bezoek aan ons sponsorkind Emanuel in een weeshuis in Mombasa.Dit keer geen matatu voor ons maar een taxi voor de verandering.Bij het Omnesibus boyscentre werden we al opgewacht door Ineke, een Nederlandse vrouw.Door haar ben ik in aanraking gekomen met het weeshuis, en de sponsoring van een kind.Eerst zijn we naar het gedeelte geweest waar de oudere jongens van 10 tot zo'n 16 jaar wonen.De regels zijn strak voor de boy's, dit zijn jongens met een zwaar verleden die weer een kans op een toekomst krijgen.Vergeet niet dat ze al zoveel hebben meegemaakt dat het een ware klus is om ze weer een beetje op de been te krijgen.Velen hebben te maken gehad met geweld en ellende op straat, aan sommigen kun je de blik in de ogen nog zien, anderen ogen ontspannend.De verleiding om de straten van Mombasa weer in te gaan is groot, maar de begeleiding in het centre is zo goed dat de meesten hun kans wel zien om op die manier een toekomst te krijgen, en dus blijven.We werden als ware gasten ontvangen, en iedereen deed zijn best.Na een rondleiding door het huis moesten we op de stoel plaatsnemen waarna er allerlei toneelstukjes en zangtalent ons voorgeschoteld werd, geweldig.Maar goed Uiteindelijk kwamen we voor Emanuel, dus na zo'n 2 uur gingen we naar het gedeelte met de kleinere kinderen en de meisjes.En daar was Emanuel, een leuke peuter van 2,5 jaar.Alle kleintjes kwamen meteen op ons af en wilden allemaal bij ons op de arm of op schoot.Dan smelt je wel even.De moeder van Emanuel was er ook, een meisje van net 16.Ze zorgt niet goed voor haar zoon en trekt steeds de straten van Mombasa weer in.Ook zij word begeleid, maar dat gaat niet altijd even goed.We hadden voor Emanuel allerlei cadeautjes bij ons die goed aansloegen.Daar zat ik dan, met "ons sponsorkind" op de arm.Als ik er nog aan denk kan ik wel weer janken, zo mooi om een kind in levende lijfe te zien die je iedere maand steunt.Ook daar na de nodige liedjes en dansjes zijn we uiteindelijk later dan gepland weer in de taxi gestapt.Dag Emanuel, we komen terug hoor, reken maar.

Weer een indrukwekkende dag, hoeveel kan een mens hebben, je gevoel raakt zo aardig in de war.
Dus 22.00 uur, tijd voor die borrel.
Deel 5........later.

DEEL 5.

Hier ben ik weer.We hebben zoveel visite gehad, je kent het wel, foto's/film kijken en de verhalen aanhoren, en ik maar ratelen.

24 augustus 2006 Eindelijk was het dan zover, het neusje van de zalm, de kers op de taart, de Masa-Mara.Om 7.00 uur stond Nancy van MICS-tours ons weer op te wachten voor het hotel om ons naar de air-strip van Ukunda te brengen, waarna we om 8.30 uur het luchtruim inschoten met een vliegtuig voor zo'n 20 personen.Dit keer zag ik er tegenop want in januari hadden we op de terugweg veel turbulentie gehad, dat ik dacht dat het vliegtuigje eerder zou "landen" dan de bedoeling was.Dit keer ging alles voorspoedig. De Kilimanjaro was slecht te zien dit keer een bruine berg met een klein beetje sneeuw op de top, in januari was ie helemaal wit.Direkt bij de landing in Keekorok keken we al of onze vriend Antony er stond met de jeep van Sarova-mara.De auto zagen we al snel, Antony niet, totdat de deur van het vliegtuig openging en daar stond ie met zijn brede bruine glimlach. Zo blij als kleine kinderen hebben we elkaar omhelst, zo mooi. Bij het vliegveldje waren er in korte tijd wel 30 gieren die boven een karkas cirkelden, we wisten dat we weer terug waren in de wildernis.Tijdens de Game-drive richting Sarova-mara kwamen we midden in een kudde gnoes te staan, erg spectaculair, er zouden er nog zo'n 50 a 100.000 volgen deze 4 dagen Aangekomen bij het camp werden we ontvangen met ice-tea en verfrissingsdoekjes. Bij de receptie wisten ze onze namen al.Er was dus over ons gesproken, en Fons zegt nog, dit kan nog leuk worden.De manager kwam erbij en verwelkomde ons, Welcome back home, you're going to stay in another tent this time. O.k das goed.We werden dit keer naar een andere kant van het camp gebracht, ondertussen werd ons verteld dat daar 5 spliksplinter nieuwe tenten staan. Eenmaal daar aangekomen schrokken we ons dood, zo luxe, zo mooi, ze staan op de foto's op onze site. We werden in de watten gelegd, waarschijnlijk door mijn mail uit Nederland. Later werd ons door Antony verteld dat het normaal gesproken niet voorkomt dat gasten voor de tweede keer inhetzelfde jaar komen, en ons lamje ging branden.. Om 16.00 uur stond Antony klaar voor onze tweede game-drive. Dit keer bracht hij ons naar de Sand river, de naam zegt het al , een grote rivier zonder water. Een jonge mannetjes leeuw lag daar genietend te kluiven aan de resten van een elandgazelle., de rest van de groep lag iets verder op en hadden waarschijnlijk de maagjes al vol. De gieren zaten in de boom op de loer om de laatste restjes te mogen wegwerken.e stonden onder deze boom en werden bekogeld met gierenpoep. Na een tijdje zijn we verder gegaan en hebben veel dieren gezien.Tegen zonsondergang ( die we nog even op de foto hebben gezet) kwamen we Sarova-mara weer binnen.Met Antony werd direct de volgende dag besproken, een hele dag game-drive en de lunch zou als pakket met ons meegaan, op weg naar de Mara river, om de oversteek ( migration ) van de gnoe's mee te mogen maken.Vrijdag 25 augustus, was het dan zover. We vertrokken om 7.00 uur.Natuurlijk onderweg weer een groot scala aan dieren gezien. Niet de dieren alleen zijn de moeite waard maar ook de uitgestrekte vlaktes met de indrukwekkende vergezichten. De stilte was adembenemend. Gnoes waren er in overvloed, weer bij de sand-river aangekomen liepen duizenden gnoes in kolonne richting de vlaktes waar het gras hoger was. Waarschijnlijk begreep een groot deel niet waarom er geen water in de rivier stond en dus liepen ze met duizenden de droge rivier af.Midden op de steppe zagen we een nijlpaard rennen, gaaf, want deze hadden we alleen nog maar in water gezien.

Deel 6 komt zo.( Migration v.d gnoes)

DEEL 6.

Op weg naar de Mara-river zagen we al gauw vele busjes bij elkaar staan ,er bleek daar een oversteek van de gnoes te gaan plaatsvinden.De gnoes verzamelden zich boven op een plateau dat zo'n 5 meter boven de rivier uitstak.Na zo'n 45 minuten wachten , durfde de eerste naar beneden te komen, waarna de rest volgde. Eerst stonden ze wat te drinken, totdat de eerste de rivier inging en de rest er achter aan liep.Plotseling kwam er een nijlpaard overeind in het water , waardoor de gnoes allemaal het plateau weer opvluchten. Dit duurde weer even, dus zijn wij aan onze lunch begonnen in de auto. Niet lang daarna zou de oversteek dan toch daadwerkelijk beginnen en vlogen de lunchboxen bijna letterlijk door de auto.De camera's werden gegrepen om te filmen en foto's te schieten. Dit wil je niet missen, we hadden zo'n geluk, de hele week was er geen oversteek geweest, en wij zouden deze vandaag meemaken, Wow.De gnoes kwamen eerst 1 voor 1 naar beneden , erg keurig, maar dit was van korte duur, want een ware bestorming was begonnen.Grote stofwolken waren het gevolg.Het was een verhaal van vallen en opstaan en de gekste capriolen werden door de dieren uitgehaald.Vanaf het plateau sprongen ze zo 5 meter naar beneden om op de kop te belanden of enkele keren om te rollen , en op de rug te vallen om daarna toch de rivier in te gaan. Het was erg indrukwekkend om te zien hoe ze de overkant van de rivier bereikten. De oversteek werd helaas verstoord.Er reden een aantal jeeps bovenop het plateau waardoor de rest van de gnoes die op het punt stonden de rivier in te gaan bang werden en op de vlucht sloegen en de vlaktes weer inliepen.De natuur werd weer eens verstoord door de mens, helaas.We hadden gehoopt op een kill door een krokodil, ook dat is de natuur, maar helaas hebben we dit niet meegemaakt.Nog napratend met Antony, vervolgden we onze game-drive. Wow, wat een avontuur, wat een belevenis, en dat wij daar getuigen van mochten zijn, lucky we !!!

Er komt nog een deel 7 , en dan nog hebben we niet alles verteld. Kan ook niet want dan worden we van het prikbord geschrapt.Maar we laten jullie in ieder geval meegenieten van de hoogtepunten, of niet ?

DEEL 7.

Het heeft even geduurd, sorry voor de trouwe lezers, maar ook mijn plicht roept.Ik ben weer begonnen te werken, heb een leuke baan , toffe collega's dus eigenlijk niets te klagen.Toch loop ik met mijn ziel onder de arm.Heimwee, downgevoel, ik kan mijn draai maar niet vinden.Kenia is mijn tweede "" thuis "" geworden, daar ben ik nu , na 3 keer te zijn geweest, wel achter.Gisterenavond nog een sms gehad van Antony, zat zowat te janken op de bank.Ik wil zo het liefst weer terug, maar ja.........het is nu eenmaal zover weg.Misschien toch maar vrijwilligerswerk.....wie gaat er mee?

Goed, na een prachtig spektakel te hebben gezien met de gnoes, vervolgden we onze rit.We zaten al zo'n 5 uur in de auto, geen moment van verveling, en ineens kwamen we bij een groep olifanten. Er was er 1 bij die geen slagtanden had, hierdoor leek zijn slurf wel erg lang.Deze olifant liep recht op onze auto af, en bleef zo'n 3 meter ervoor staan.Ik dacht nog, als ie dat slurfje uitsteekt is ie zo bij mij in de auto, het idee bezorgde mij de bibbers weer.Tegen 15.00 uur kwamen we weer bij het Sarova mara camp aan.Het was een lange dag en we waren erg moe, ik had zitten dommelen in de auto en de camera uit de hand laten vallen, dit al een leuk schouwspel voor Antony zijn geweest vanaf zijn achteruitkijk spiegel, mijn mond natuurlijk open en de zonnebril op.De rest van de dag hadden we de tijd om bij te tanken, hadden we ook nodig.Om 23.00 uur waren onze ogen dicht.

26 augustus.
Om half 6 stond de wake-up call weer aan de tent.Fit begonnen we die ochtend weer aan een nieuwe game-drive.Vrij snel zagen we een neushoorn, een oud mannetje met een giga hoorn op zijn neus. Hij was niet schuw, dus liet zich gewillig fotograferen en filmen, geweldig.Door de autoradio werd verteld dat er de afgelopen nacht een groep cheetah's een kill hadden gehad.We gingen naar de plek op zoek naar het kadaver, daar zouden de cheetah's in de buurt zijn.Het kadaver hebben we gevonden, samen met gieren die de restjes aan het oppeuzelen waren, de cheetah's waren vertrokken.Uiteindelijk zagen we ze toch aan het eind van de game-drive, ze lagen in de schaduw te rusten, 3 stuks.Om 16.00 uur hadden we de volgende game-drive.Er zouden nu 4 Italianen bij ons in de jeep komen, we moesten Antony dus delen !!!Die avond in de jeep was het weer ons niet gezind, de lucht werd enorm zwart, wat overigens prachtig afstak bij het gele gras.Het begon al gauw te regenen en te onweren. 1 van de Italianen vroeg aan Antony of het vaak voorkwam dat het regende.Antony zei dat het een hele tijd niet geregend had waarop die Italiaan zegt : " So we are extremely lucky now!!!!Het hele gezelschap lag in een deuk en het ijs was gebroken.Het dak van de auto ging al snel dicht, einde foto's voor de Italianen, wel sneu.Toen we weer bij Sarova mara aankwamen en een borrel wilden gaan drinken, stond het management ons op te wachten.Ze gingen bij ons zitten, en zo hebben we zo'n 1.5 uur zitten kletsen en intussen werden we ruim voorzien van rode wijn.Het personeel liep wat om ons heen te dralen, en maar denken, " Wie zijn die 2 toch ".Goed de volgende dag zouden we een lange game-drive krijgen en tevens de laatste, dus het ontbijt zou meegaan in de auto.Zegt de manager, jullie krijgen er champagne bij, en wij maar lachen.Half teut zijn we naar de tent gegaan om ons op te frissen, want het diner was al in volle gang.De volgende ochtend was het dan zover, de laatst game-drive, het laatste ritje met Antony maar ook met de Italianen.Midden in de Masai-mara, tussen de gnoes en de zebra's hebben we ontbeten en om 10.00 uur vloog de dop van de fles champagne.Niet te geloven, wat een aparte ervaring.Er werd geproost in Engels , Italiaans en Nederlands, en Antony was in zijn nopjes.Hij dronk een champagneglas met water mee.1 van de Italianen had de hele ochtend al last van zijn darmen, dus die is een beschut plekje gaan zoeken.Nog geen minuut rijden van de plek, lagen er 4 leeuwen, mijn gedachten gingen weer terug naar de olifant in Ziwani- Tsavo en ik dacht, " weer geluk gehad ".De rest van de ochtend verliep snel, Fons en ik werden al maar stiller.Aangekomen bij de lodge hebben we nog snel even geluncht, om daarna te vertrekken naar de airstrip, net als de Italianen.Zij zouden in een ander vliegtuig gaan, richting Malindi.Net voor vertrek uit Sarova Mara kwam de manager er weer aan.Geen vertek zonder foto, samen met personeel.Een plaatje als aandenken, die ze waarschijnlijk bij de receptie op gaan hangen.Dus mensen als je Sarova-mara ooit bezoekt, kijk dan even, wie weet, dan horen we het wel van jullie.Maar goed, bye bye , zwaai zwaai, nog even achterom kijken en Sarova-mara was uit zicht. Een rot gevoel.Op de air-strip was er weinig tijd voor afscheid, het vliegtuig stond al klaar.Een snelle , maar innige knuffel aan Antony, en een zwaai naar de Italianen en voor we het wisten gingen we de lucht in.Ik heb uit het raam gekeken, Dag Antony, dag vriendje.Dat de tranen over mijn wangen liepen heeft Fons niet gezien............

Aangekomen in Neptune Paradise Village in Mombasa, kregen we van alle kanten van het personeel te horen dat er die dag al 6 keer gebeld was vanuit Nederland.We moesten niet schrikken want het was goed nieuws.Op de kamer lagen briefjes met een 06 nummer.Aan de bar in het zwembad met een cocktail hebben we dat gsmst. Nog geen 5 minuten later werden we terug gebeld.We zijn de winnaars van een reis naar Cran-canaria.Een aktie van het reisburo die een jaar heeft gelopen.Onze woonplaats bestaat dit jaar 800 jaar en de aktie was, maak een vakantiefoto met het getal 800 erin.We hebben een t-shirt laten drukken met tekst "" Borne 800"" erop.In januari dit jaar hebben we tijdens onze vakantie in Kenia , Kenianen dit shirt laten aantrekken, voor een tip.Ook een Masai-vrouw van Sarova-mara.Laat nou net deze foto hebben gewonnen..............Hadden we dit maar een paar uur eerder geweten dan hadden we de bewuste vrouw als dank nog iets kunnen geven.De te meer reden om volgend jaar teruggaan.Juni/Juli 2007, Kenia here we come....

 Laat een berichtje achter in ons gastenboek.