Our memories of Kenya.

From the top of your heart to the bottom of your soul

Kenya 02-2008

Engels/English

        

 

WAT ER AAN VOORAF GING.
In eerste instantie was het de planning om 14 januari 2008 naar Kenya te vertrekken. In september 2007 hadden we alles al geboekt. Maar zoals jullie waarschijnlijk allen weten,ging het in december in Kenya helemaal mis.Op 27 december was er de presidentsverkiezing en de uitslag liet 4 dagen op zich wachten. Er werd onder de bevolking van alle kanten gespeculeerd, er moest wel iets goed mis zijn met de telling van de stemmen. Dat er fraude in het spel zou zijn stond als een paal boven water. De strijd ging om president Kibaki en de opositieleider Raila Odinga. Op zondag 30 december was daar ineens de uitslag. Kibaki zou de strijd hebben gewonnen en was binnen een uur in Nairobi wederom tot president beeedigd. En dit terwijl Raila Odinga een lange tijd boven aan had gestaan. Dit viel totaal verkeerd bij de Keniaanse bevolking en alles en iedereen sloeg op hol. De komende weken zou er worden gemoord, huizen in brand worden gestoken, mensen op de vlucht. Met andere woorden 1 grote ellende. Kenya  verkeerde in een grote crisis. 

 

 

Wij en met ons velen hier in het kikkerland volgden het nieuws 24 uur per dag en vaak met tranen in onze ogen. Onze grote passie en droom zagen we voorbij gaan. Maar vooral de mensen, ja de mensen dat heeft ons zo enorm geraakt. Onze reis van 14 januari moest worden geannuleerd. Logisch, dit was niet verantwoord meer. Maar hierdoor werden wij met de dag onrustiger. We hebben vrienden en goede bekenden in dit land, en je maakt je zo ongerust hoe het met iedereen is. We hebben dan ook heel wat afgemaild. smsjes vlogen ons om de oren en de telefoonrekening liep behoorlijk op. Lekker belangrijk dan ! Onze goede vriend Antony hebben we via Western Union geld overgemaakt en regelmatig vanuit Holland zijn beltegoed aangevuld. Zijn smsjes heb ik bewaard en krijg er weer kippenvel van als ik ze lees. De angst voel je bijna tussen de regels door. Begin februari stonden we weer op het punt om alsnog te vertrekken, het reisadvies was bijgesteld eind januari. Ook deze goede hoop was maar voor kort, helaas moesten we ook dit keer weer annuleren. De berichten vanuit Kenya werden wat positiever. In ieder geval aan de kust was alles rustig, maar ook in de Masai Mara. Na veel praten hebben we uiteindelijk doorgepakt. Soms moet je een risico nemen, en dit risico wilde ik maar al te graag aangaan. De koffers werden gepakt, een vlucht geboekt, snel alles met MICS regelen en 2 dagen later zaten we in het vliegtuig op weg naar Kenya voor 9 dagen. We moesten aktie ondernemen voor "ons" weeskind Emanuel, onze vriend Antony, en natuurlijk Maria met haar 7 kinderen, en al die anderen. Hun toekomst had een redelijk stabiel vooruitzicht maar die was op dat moment ver te zoeken. Wij gaan er dan ook alles aan doen om te helpen.  Hoe dan ook , het licht stond op rood, maar wij zagen oranje  ....We moesten nu eenmaal gaan er zat niets anders meer op !

BRIEF VOOR DE ACHTERBLIJVERS.

Jambo Allemaal,

Zaterdag 9 februari gaat het dan toch gebeuren dat wij vol goede moed vanuit Dusseldorf vertrekken naar ons zo geliefde Kenya !Helaas niet voor 16 dagen maar voor 9 dagen maar het belangrijkste is dat we gaan en onze vrienden zullen zien en om ze een hart onder de riem te steken.Velen zullen zich afvragen wat we daar nu te zoeken hebben in tijden van onrust.Ik begrijp jullie vraagtekens volkomen, maar voor ons is het anders.Ons hart ligt in dit prachtige land en juist nu moeten we gaan.

We zouden in eerste instantie vertrekken op 14 januari.Toen we deze reis hadden gepland was alles nog “ koek en ei “.De verkiezingen in december hebben veel onrust veroorzaakt , wat jullie zeker allemaal wel hebben gehoord en gelezen de afgelopen weken.Die verkiezingsonrust heeft veel oud zeer losgemaakt bij de verschillende stammen.Met name de Kikuyu en de Luo’s hebben het op elkaar voorzien.Zij gaan elkaar te lijf zoals ze dat alleen in Afrika doen, voor ons niet te snappen.

Daarna hadden we de plannen verzet naar 5 februari, maar toch weer geannuleerd vorige week.Maar, lieve mensen, het geweld speelt zich met name in het westen van het land af, daar wij niet komen.De plaatsen die wij gaan bezoeken zijn rustig en veilig !Neem van ons aan dat we geen enkel risico nemen.We hebben vrienden in dit prachtige land en zij zijn net zoals iedereen in nood.Dit alles geeft ons zoveel onrust, dat we niet anders kunnen dan vertrekken.Ik moet “ mijn “ land en mensen zien, tot die tijd heb ik geen rust in mijn eigen wereldje.Ditzelfde geld voor Fons, wij hebben een missie.We hebben geld gespaard en verzameld en gaan dit op een goede manier daar besteden.

Nogmaals maken jullie om ons geen zorgen, we weten wat we doen, hier zijn hele gesprekken en voorbereiding aan vooraf gegaan.Iedereen heeft in zijn leven een moment of momenten waarin je een keuze moet maken met risico’s. En daar kan een ander dan niet over oordelen, het is iets wat gewoon moet.Fons en ik hebben nu zo’n moment en dan houd niets en niemand je meer tegen.


Tot gauw ! Kwa heri ,

Fons en Ingrid.

 ***************************************************************************************************

ZATERDAG 9 FEBRUARI 2008

Om 15.00 uur zijn we die middag vanaf huis vertrokken, waarna we om 20.00 uur met LTU de lucht ingingen. Het vliegtuig was maar half vol, dus deze keer konden we al liggend onze ogen sluiten. De reis is nog nooit zo snel voorbij gevlogen, ha ha letterlijk en figuurlijk. Tegen 06.30 arriveerden we in Mombasa waar Peter van MICS-Tours ons stond op te wachten. Dit hadden we zo afgesproken omdat we door de omstandigheden waar Kenya zich in begaf voor het zekere hadden gekozen. Dus dit keer geen taxi's of matatu's maar de veilige weg van het ophalen door een bekende. Vreemd was het wel om uit een wel erg rustig vliegveld te vertrekken. Normaal wemeld het van de touristen. Tegen 10.00 uur arriveerden we bij hotel Neptune Paradise. Peter had ons op weg naar het hotel veel te vertellen. De nodige ellende, het sluiten van zijn bedrijf, het op de vlucht gaan met zijn gezin enz. Peter is een Kikuyu en dus in een moeilijke positie. Ons kan het niet schelen of ze luo, kikuyu, Masaai,of Kalenjin zijn. Het zijn voor ons Kenianen en allemaal gelijk. Aangekomen bij het hotel werd het er al niet veel beter op. Hotel Neptune bestaat uit 3 gedeeltes namelijk, Paradise, Village en Palm. Paradise was in zijn geheel gesloten. Village voor zo'n 80 % en Palm ook een groot gedeelte. Normaal herbergt het hotel zo'n 700 touristen, nu waren er zo'n 80.Lege stranden, lege ligweide, wat een triest gezicht. In het gedeelte wat wel open was ging alles gewoon door, alles voor de tourist. Vooral mooi weer blijven spelen, maar daar kwamen ze met ons niet ver mee. We stelden de nodige vragen waardoor ze al snel doorhadden dat wij behoorlijk op de hoogte waren van zowel het geweld als de politieke crisis. Tja en toen kwamen snel de verhalen, en allemaal hetzelfde leed en dezelfde zorgen. Ontwrichte families, verloren familieleden, werkeloosheid en veel zorgen voor de toekomst.  

                                                     

 Laat een berichtje achter in ons gastenboek.