Our memories of Kenya.

Goed ,dan maar zo´n 100 foto´s schieten, is ook leuk ! De Masai Mara is op dit moment erg droog. Zo erg hebben we het nog nooit gezien. Normaal valt er in december veel regen, maar dit keer zo goed als niet. De regen moet snel komen anders komt mens en dier in de problemen. Na een gamedrive van zo´n 2,5 uur zijn we een borrel gaan drinken aan de open haard. Echt niet lekker nu, veel te warm, net zoals de kruik in bed, die donderen we er ook onmiddellijk uit. Uiteindelijk na een heerlijk diner, nee geen taart !!!!, hebben we weer een perfect nachtje in de tent doorgebracht.

Vrijdag 16 januari.

Vandaag gaan we dan naar de kust, een paar dagen bijkomen aan het strand van Mombasa, erg vervelend.Vanmorgen zijn we om half 6, ja half 4 Nederlandse tijd, opgestaan om een safaritocht te maken.  Echt koud was het niet, we zijn anders gewend. We hebben weer de familie leeuw opgezocht met de jonge leeuwtjes, het blijft leuk en nee, mag er nog steeds niet 1 meenemen. Verder zijn we op zoek gegaan naar een luipaard, Anton kreeg op een gegeven moment door op de boardradio waar deze zich begaf. En ja hoor, hoog in de boom, een beste samen met zijn prooi een impala, een soort hertje ! Helemaal aangevreten en bebloed, mmmmmm lekker ontbijtje. Verder was het erg rustig, nu in deze tijd niet zoveel dieren te zien als in augustus-september. Tegen half 10 waren we weer bij Sarova terug en hebben een lekker ontbijt gehad. Een omeletje gaat er altijd wel in ! Tja, daarna was het weer koffertjes pakken. Dit keer 1 om mee te nemen naar de kust. De rest hebben we achtergelaten bij Sarova. Tegen 13.00 uur heeft Anton ons naar de airstrip gebracht, vandaar hebben we een binnenlandse vlucht gemaakt.Het was een vluchtje met veel turbulentie, altijd spannend in een klein vliegtuigje.Om 17.00 uur kwamen we aan bij Neptune hotel.Tot zover voor vandaag, de rest moeten we nog meemaken. Tot morguh !!!!!!!

Zaterdag 17 januari.

Nog even een stukje betreft gisterenavond. Na een borrel te hebben gedronken op ons terras voor de kamer zijn we richting het strand gegaan. Eens kijken of er nog wat was veranderd en of er nog bekenden zijn. Steven en Marc, je wilt het niet weten,maar je kent het bijna niet meer terug. De bar, je weet wel met de grote bank met kussens is totaal vernieuwd en wij vinden het spuuglelijk. Dit keer geen afrikaanse uitstraling maar indisch bbbrrr.

Ook het personeel is anders, veel nieuwe mensen. De tuinmannen en zo zijn er nog wel, en ook zij vragen naar jullie, en natuurlijk de dames van de massagesalon. Vanmorgen zijn we om 9.00 uur opgestaan, ontbeten en een lekker strandbedje opgezocht. Tja, veel valt er nu niet te vertellen. De zon is warm en we kleuren al weer lekker rood bij. En tijdens de wandeling in de tuin vanaf het restaurant naar het strandbedje, dacht een aap in een palm grappig te zijn en loosde de nodige druppels urine over me heen, gadver……eerst meer eens douche. Laterzzzzzz.De rest van de dag verder niet veel gedaan, en om eerlijk te zijn hebben we het wel een beetje gehad aan de kust bij Neptune. Op de een of andere manier ergeren we ons aan de gasten met hun gejamboo….ik denk dat we hier niet meer op onze plek zijn. Dinsdag gaan we weer terug naar de Mara, en dat vinden we helemaal niet erg !

Zondag 18 januari.

Vandaag stond een bezoek aan Maria op de planning, de dame met de 8 kinderen, waarvan er in september weer 1 bij was gekomen. Qok waren we erg benieuwd hoe het nu met de kleine Elizabeth zou zijn, het kleine meisje is inmiddels 4 maanden oud. Tegen half 10 zijn we in de taxi gestapt met de nodige babykleertjes voor de kleine. ( Met dank aan Erwin Veenhoven en Michel Herbrink). Eenmaal aangekomen bij het trieste huisje zagen we de hele familie al bij elkaar staan. Het weerzien was dan ook enorm, Maria vloog ons om de nek, en op haar arm droeg ze Elizabeth, een vrolijke mollige baby, zo leuk! Het kleine meisje was behoorlijk gegroeid en werd meteen in mijn armen gedrukt, tja dan smelt je weer even.

Na hallo te hebben gezegd tegen de hele familie werden we door Maria verrast met nieuws. Marion haar dochter bleek 2 dagen geleden een tweeling op de wereld te hebben gezet. We wisten niet wat we hoorden, weer 2 baby’s erbij, waar moet het naar toe met deze familie. Er komt nog een dag dat ze elkaar gaan opeten, omdat er geen geld is om zo’n grote familie te voeden, dit is trouwens een grapje. Marion bleek binnen te zitten, dus ook wij de donkere kamer in. En daar zat ze dan op een bed, 1 van de 2 kleintjes te voeden. Het zijn 2 meisjes en ze hadden gewacht totdat wij er waren. Ik mocht de 2 meisjes een naam geven….jee wat een eer….. Goed, de 1 heet nu Ingrid en de andere Emma ( zoals de dochter van Anthony ).

We zijn een ruim uur gebleven en hebben veel foto’s gemaakt. Die komen later op de site als we thuis zijn.  Vanmiddag om 16.00 uur gaan we naar een bar hier in de omgeving, we hebben daar afgesproken met Sospeter. Dat zal ook nog wel lachen worden, de druktemaker. Ik kom hier later nog op terug.                               

Zondagmiddag 18 januari.

Het was tijd om te vertrekken met de taxi. Dit keer maar eens naar een locale bar ( Bush baby), een neutrale ontmoetingsplek. We hadden wat spulletjes bij ons voor Sospeter. Even een korte uitleg, Sospeter is een Keniaanse jongen die we al een paar jaren kennen. Nu is het geval dat Sospeter zich geen jongen voelt maar een meisje, hij zit dus in een verkeerd lichaam en als je een beeld wilt hebben dan kun je het vergelijken met de Nederlandse Kelly van B.B maar dan nog niet omgebouwd zeg maar. Sospeter lijkt enorm op Sylvana Simons. In Kenya word homosexualiteit, transsexueel, etc niet geaccepteerd. Dit kan er bij de Kenianen niet in, dus je begrijpt hoe moeilijk maar ook gevaarlijk het leven voor Sospeter is.Maar goed , zoals ik al zei we kennen hem al een tijdje en voor ons is het een toppertje.We zaten al een tijdje in de bar met een koud Tuskerbiertje te kijken naar de straat of Sospeter er al aankwam. Op een gegeven moment stopte een matatu en daar was ie. Tja, we moeten het toegeven, het is ook net een meid haha. We hebben heel wat afgekletst en hem onze cadeautjes gegeven, waaronder een pak hagelslag ( ja daar vroeg ie om) een leuke vrouwelijke zonnebril , een dvd met foto’s en film van hem van vorig jaar september,en een plantje voor geluk ( klavertje 4) dat ie zelf nog moet planten.Na zo’n 1,5 uur hebben we weer afscheid genomen, de taxi stond ons al op te wachten. Het was goed om Sospeter terug te zien en we houden contact.

In de avond zijn we heerlijk a la carte gaan eten. We hadden die ochtend gereserveerd en gamba’s besteld, het favoriete hapje van Fons en mij. Zo uit de zee en vers op je bord, wat wil je nog meer.

Maandag 19 januari.

Gisterenavond nog even met Antony gesproken. Hij moet naar huis toe in Narok, de broer van Margaret is overleden en er moet van alles geregeld worden voor de begrafenis. ( Dit is alweer het vierde familielid in een jaar tijd ) We zullen Anton dus de komende dagen niet zien in Sarova, maar op mijn verjaardag komt ie terug. Betreft mijn verjaardag, dat word nog lachen. Ik had Sarova een paar weken geleden gemaild met het verzoek niets met mijn verjaardag te doen, dus geen speciaal diner, gedans en zingen om de tafel, geen taart of cadeautjes etc. In plaats daarvan krijgen ze van ons geld en willen we graag dat de kok iets lekkers maakt voor het personeel met een drankje erbij. Misschien mogen ze even bij ons komen zitten. Nou dit word geregeld. Donderdagavond om 21.30 gaan we het Sarovacamp uit ( buiten de toeristen om )en worden we naar een andere locatie gebracht waar het personeel grotendeels ook naar toe gaat. Hier gaan ze mijn verjaardag vieren met wat eten, drinken , dansen en praten. Spannend , ik laat me verrassen.

Maar goed, vandaag zijn we nog aan de kust en worden we over een half uur heerlijk verwend met een massage, manicure en pedicure. Kijk er naar uit.

Twee uur later, de nageltjes zijn gedaan, de voeten van de nodige eelt vrijgemaakt ( Heb nu maat 38 i.p.v 39) en we zijn heerlijk gemasseerd. Voor de rest hebben we niet veel meer gedaan dan de koffers pakken en afscheid nemen van de bekenden. De vier dagen aan de kust zijn snel gegaan, maar we vinden het goed zo. Morgen gaan we weer terug naar de Mara. Het zal een vreemde aankomst worden , Antony is er niet, hij is nu in Narok i.v.m de begrafenis van de broer van Margaret. Maar goed donderdag is ie er weer en dan kunnen we samen mijn verjaardag vieren. Ja, ja, het ouwe wijf word dan al weer 44, gek, ik voel me nog niet zo !

Dinsdag 20 januari.

Yes Obamadag ! Vandaag gaat het dan gebeuren en word Obama ingezworen, en de Kenianen zijn oooh zo trots. Hopelijk kunnen we vanavond in de Mara de beelden live zien, we weten niet eens of ze er een t.v hebben.

Vanmorgen zijn we om 7.15 uur met de taxi naar het vliegveldje gegaan voor een vlucht naar de Mara.

Dag Neptune Hotel, we weten niet of we nog terug komen !Tegen 10.30 kwamen we aan op de airstrip Keekorok in de Mara. De Sarova auto stond al klaar. Dit keer geen Anton maar Edward, de roommate van Anton en tevens ook driver. Edward is een grappig mannetje, hij kent ons wel, maar niet zo goed. Edward gaf aan met name mij, Ingrid, te kennen van de videobeelden die we Anton hebben gegeven van onze safari’s samen. Anton heeft een stuk grond op het oog dat ie ons graag wil laten zien. We zouden deze dagen gaan kijken, maar dat verschuiven we nu naar de laatste dagen in de Mara nadat we terug zijn van Narok. Ik ben erg benieuwd wat hij ons wil laten zien. Mocht het echt wat zijn en de papieren van de eigenaar zijn allemaal voor elkaar ( er vind nog steeds een herverdeling plaats) dan zou het zo maar kunnen dat we tot koop van een stuk grond overgaan en er in eerste instantie een klein huisje opzetten voor onszelf zodat we daar kunnen verblijven i.p.v in de dure lodges. En dan in de toekomst van daaruit verder uitbouwen tot een safaricamp. We lopen nu op zaken vooruit, eerst maar eens afwachten!Fons ligt op dit moment ,terwijl ik zit te schrijven, even op bed. Hij voelt zich niet helemaal lekker en heeft wat last van de maag. Er is altijd wel een moment dat je daar last van krijgt, met mij is tot nu toe alles nog goed. We gaan straks eerst maar eens wat lunchen en daarna nog wat relaxen. Tegen 16.00 uur maken we een gamedrive met Edward. Oh ja, wat betreft die t.v in Sarova…..die is er niet. Ze hebben er 1, maar ik weet niet waar die is. Foster, de frontofficemanager heeft Fons gezegd, dan gaan jullie maar bij ONS kijken. Wie ONS is weten we nog niet, we vermoeden dat er een t.v bij het personeel is, en dat we daar mogen kijken. Dat zou grappig zijn, want we zijn nog nooit in de ruimte van het personeel geweest, verboden terrein voor de toerist.

Vanmiddag dus een gamedrive gemaakt met Edward samen met nog 2 andere stellen. De hele wereld was even vertegenwoordigd in 1 auto. Het ene stel komt uit Zweden, het andere uit India, Wij natuurlijk uit Hollandia, en dan Edward de Keniaan. Omdat we met zovelen waren, moest er 1 persoon plaatsnemen naast Edward. Ik ben daar dus maar gaan zitten en Fons gezellig naat het Zweedse stel. We hebben een prime gamedrive gehad. Edward kan mooi vertellen en geeft veel info betreft dier en natuur.

We hebben een groep olifanten ontmoet die net voor de auto de weg overstaken, een grote groep leeuwen ( stuk of 11) die in het hoge gras lagen klaar om op jacht te gaan. Verder hebben we giraffen gezien, buffels, een cheetah onder een boom, gnoe’s, topi’s etc. Zoals ik al zei, een prachtige rit door de natuur, maar oooh zo anders, we missen onze vriend Anton.

Gisterenavond hebben we om 20.00 uur Keniaanse tijd inderdaad Obama kunnen bekijken op t.v. We werden door Foster , de frontofficemanager, naar het huis van de manager gebracht. De t.v die er stond had wel beeld, maar zeer slecht geluid. In het camp zijn op dit moment ook Amerikaanse toeristen aanwezig, die hebben pech gehad.

We zijn dus achter de coulissen geweest, daar waar de toerist niet komt. Het personeel zat te eten in de personeelskantine. We keken onze ogen uit. Achter de coulissen is het groter dan we hadden verwacht en het ziet er allemaal prima uit, we hadden verwacht dat het minder zou zijn.Tegen 22.00 uur zijn we richting de tent vertrokken. Tegen middernacht begon het te onweren en regenen…..eindelijk ! 

Woensdag 21 januari.

Voor vanmorgen hadden we geen gamedrive afgesproken. Genoeg reden dus om eens lekker uit te slapen. Tegen half 10 zijn we richting restaurant gelopen voor het ontbijt. Caroline ( de tweede frontofficemanager) kwam ons al tegemoet lopen, ze vroeg zich af waar we bleven en of alles wel goed met ons was, de schat. Ze heeft inmiddels de vlucht voor ons geboekt voor 27 januari naar Nairobi. ( Moeten we nog niet aan denken). Na het ontbijt weer terug naar de tent om verder te gaan met het relaxen. Een beetje foto’s en film schieten en voor de rest gewoon lummelen. We hebben net een paar oudere dames ontmoet uit Amerika. 1 ervan is een non en ze zijn hier met een hele groep van 20 personen. Deze groep heeft zojuist 2 weken in Thika gezeten in de buurt van Nairobi en ze hebben daar huisjes gebouwd van modder, dus een compleet dorpje aangelegd met alles erop en eraan. Goed werk dacht ik zo. We spreken ze later nog. Vanmiddag om 16.00 uur gaan we weer met Edward op gamedrive. Caroline heeft ons vanmorgen gezegd dat we deze gratis krijgen omdat Anton er niet is. Het moet niet gekker worden. We worden hier enorm in de watten gelegd. Goed, we zijn nu weer een aantal uur verder. De gamedrive met Edward was weer fantastisch.

.                                                                                                                    

We hebben weer veel gezien vandaag. Dit keer waren we alleen met de 2 Zweden in de auto, dus ruimte genoeg. De avond hebben we doorgebracht aan de open haard met een flesje wijn. En tegen 23.00 uur zijn we naar de tent vertrokken om daar nog een borrel te drinken die we van schiphol hadden meegenomen. Om 24.00 uur was ik dan jarig. De eerste cadeautjes kwamen van Fons en Sospeter. Van Fons heb ik een prachtig zilveren olifantje gekregen en Sospeter heeft een schilderij voor me gemaakt met schelpjes van het strand van Mombasa, samen met een lieve brief.

Dit had hij ons vorige week meegegeven. In bed heb ik nog wat na liggen denken. 44 jaar…..time flies.

Donderdag 22 januari.

Vandaag vroeg opgestaan…..oh ja…ik ben dus jarig. Eerst Marc maar eens een sms sturen. De lieverd is ook jarig en viert vandaag de wereldse leeftijd van 18 jaar. Al snel kwam er een sms terug met felicitaties naar mijn kant toe.We hadden ons voorgenomen om het lekker rustig aan te doen. Geen gamedrive vanmorgen. Onze vriend Anton zou vandaag terugkomen uit Narok en we wilden de gamedrive samen met hem gaan maken.. De dag verliep verder rustig maar tevens heerlijk ontspannen. Tegen 15.30 uur stonden we dus gepakt en gezakt klaar, maar geen Anton te zien. Later werd ons verteld dat Anton onderweg was met de matatu en tegen 17.00 uur aan zou komen bij Sarova. Geen gamedrive dus. Carol kwam bij ons met haar zoveelste sorry, en dat we een gamedrive mochten maken met Edward. We zijn niet gegaan. Dan maar weer terug naar de tent. Ook nog steeds niets gehoord van Steven, zou ie mij vergeten zijn ? Niet lang na deze gedachte kwam dan een berichtje van Steven, de schat. We missen hem wel en ik denk hij ons. Fons is op een gegeven moment een wandeling gaan maken naar de viewpoint, beestjes spotten. Terwijl ik op het terras voor onze tent de giraffen voorbij zag komen. Dit is paradijs op aarde, het mooiste stukje wereld dat je je maar bedenken kunt. Plotseling voetstappen en gepraat en ja hoor, daar kwam onze grote vriend Anton samen met een bewaker. Het was goed om elkaar weer terug te zien, hij had tenslotte een paar moeilijke dagen achter de rug. Samen zijn we, hand in hand  op zoek gegaan naar Fons. De bewaker zal zo zijn gedachten wel hebben gehad. Voor ons is het een teken van innige vriendschap. Bij de viewpoint was de hereniging compleet. De 3 vrienden weer bij elkaar. We hebben daar nog zo’n 1,5 uur gezeten en maar praten. Tegen het vallen van de avond zijn we naar de tent gelopen om ons op te frissen voor het diner.

Na het diner nog even zitten bij de open haard want tegen 22.00 uur zou Carol ons ophalen want we zouden immers mijn verjaardag nog vieren samen met het personeel. We werden meegenomen achter de coulissen en eenmaal daar aangekomen wisten we niet wat we zagen. De gehele binnenplaats was omgetovert tot een feestplek. 75 man personeel zat ons op te wachten, ik werd er verlegen van. Fons en ik werden naar een lange ingedekte tafel geleid net zoals op een bruiloft. Er was muziek en er stond een groot buffet klaar met allemaal eten en natuurlijk de 2 bereide geiten.

P.S De foto's die nu komen zijn van slechte kwaliteit........helaas .....de camera verkeerd ingesteld !

Achteraf hoorden we dat de 2 geiten levend waren bezorgd bij Sarova en dat de Masai ze hebben gedood en daarna naar de keuken gebracht waar ze zijn bereid….OK ! De manager en de Chefkok hebben ons aan tafel vergezeld. We kregen eerst een speech van de manager, die het personeel en ons toesprak in Engels en Swahili.

Het personeel ging bijna uit hun dak, ze hadden al lang geen feestje meer gehad, laat staan geit. Geit is een feestmaal in Kenia. Na de speech keek de manager onze kant uit, dus ik voelde me geroepen om de hele club ook toe te spreken. Met een microfoon in de hand en in gebrekkig Engels, nou ja ?, heb ik iedereen bedankt en verteld dat ons hart op deze plek is en we dit keer graag iets voor het personeel wilden doen. En dat ze maar van deze avond moesten genieten. Na een lang en luid geklap moesten we dan het buffet openen.

Jee…..weer eten, we hadden net het diner achter de kiezen. Meteen na ons volgde het personeel. Lachend en en vriendelijk richting ons kijkend. Iedereen kon 2 drankjes halen. Tja en dan zie je het personeel zoals je ze normaal niet ziet. Slurpend aan een flesje bier, en gein trappen.

De meest ondeugende zaten dan ook met een groepje bij elkaar. Ondertussen werd er op de lange tafel op mijn plekkie allemaal cadeautjes uitgestald en felicitatiekaarten. Zo kreeg ik van Steven een mooie waardebon die ik in Holland kan inwisselen. Een horloge van Fons en een fotolijstje van Carol. Prachtig ! Het eten smaakte goed, de geit heb ik niet gegeten. Na het buffet werd er met een luid gezang een prachtige taart binnengebracht met de tekst ,happy birthday Ingrid, erop en de cijfers 44 in kaarsvorm( Deze had Fons uit Holland meegenomen) Ik moest de kaarjes uitblazen en daarna de taart aansnijden. James nam een stuk taart op de vork en begon me te voeren. Daarna werd de rest van de taart in kleine stukjes verdeeld en op 2 grote borden gelegd. Fons en ik zijn met de borden langs het personeel gegaan en hebben de taart uitgedeeld. De reaktie van de mensen was enorm. Ze waren allemaal zo blij. Plotseling had ik een aantal Kenianen om me heen staan en Selina van de receptie smeerde mijn gezicht vol met slagroom en gaf me een zoen op de wang. Ook dit blijkt een traditie te zijn en word gedaan uit blijdschap. Tegen 24.00 uur besloten Fons en ik om het feest te verlaten want zolang wij blijven, gaat er niemand weg. Achteraf wisten we beter want toen we in bed lagen hoorden we de muziek nog tot 2.30 uur doorgaan. De diehards zijn nog even doorgegaan en de volgende dag hoorden we dan ook dat ze de nodige alcoholische versnaperingen wel hadden gehad. De boefjes. Het was een fantastische avond met prachtige herinnering. Wat een belevenis.

Vrijdag 23 januari.

Vandaag was het dan zover, we zouden 3 dagen naar Narok gaan naar Antony’s huis. We keken hier erg naar uit, om de familie weer terug te zien, met name Emma de zesjarige dochter van Anton. We hadden om 7.30 afgesproken om met de auto te vertrekken. Helaas geen Tony te zien, die bleek zich achteraf te hebben verslapen. No problem. De neef van Antony , John,heeft ons met de auto naar Narok gereden. Een rit van zo’n 2 uur dwars door het Masailandschap. De Masai met de kuddes koeien zie je regelmatig voorbij komen. Ik ben gek op die rode kleding die ze dragen. De Masai is een prachtvolk. Tegen 10.30 kwamen we dan na een stoffige rit aan bij het huis van Anton. Margaret zijn vrouw verwelkomde ons en voor ons was het net of we nooit waren weggeweest. Het was meteen weer vertrouwd. Tevens waren er een aantal zussen van zowel Margaret en Anton aanwezig. Zij zouden Margaret de komende dagen assisteren met koken etc. Na een heerlijke ? lunch…..ja het word weer wennen de komende dagen….zijn we in de middag het plaatsje Narok ingelopen. Even een paar boodschappen doen en de Afrikaanse IKEA bezocht. Het verhaal van de IKEA t-shirts heb ik verteld toen we er in september waren. Het pand is aan de buitenkant veranderd.Het heeft een nieuw likje verf gekregen en de zonnewering is schoongemaakt. Ook staan de letters Ikea op het pand geschreven….lachen! Het was leuk om de eigenaresse terug te zien en het personeel lopend in de gele shirtjes. We hadden foto’s bij ons van de laatse keer en wat IKEA items. De eigenaresse legde ons uit wat haar betekenis is van Ikea…….i care…..! We hebben samen wat bij haar gedronken en besloten om daarna weer naar Anton’s huis te lopen. Margaret gaf aan de wandeling niet meer te trekken en een taxi te bestellen. Tja wat wil je ook als je al die kilo’s met je mee wilt sjorren. De volgende dag werd ons pas echt duidelijk waarom ze niet meer lopen kon, hier kom ik zo nog op terug.Goed, Margaret dus in een taxi en wij, Anton, Fons, Martin en ik te voet verder. Achteraf gezien zou dit een lange tocht worden. Onderweg sloot een lijmsnuiver zich bij ons aan. Hij aasde op mijn tas. Anton maakte hem al gauw duidelijk in Swahili dat ie moest verkassen, anders zou ie hem wat………! Ik denk dat je met Anton geen problemen moet krijgen want dan kan het nog wel eens een rare worden. Aangekomen bij het huis zagen we Emma terug. Fijn om het kleine meisje terug te zien.In de avond werden we weer heerlijk verwend met de nodige Keniaanse spijzen en tegen 21.30 lagen we moe maar voldaan in het te kleine bedje vergezeld door de Keniaanse piepkleine diertjes. We hadden nog even een borrel gedronken in de slaapkamer zodat we snel zouden inslapen…..dit is gelukt !

Zaterdag 24 januari.

Vandaag stond een bezoek aan de ouders van Anton op het programma. Voor die tijd zijn we naar de supermarkt geweest om een paar boodschappen voor de ouders te doen. We moesten buiten bij de auto nog even wachten op Anton die nog even naar de bank moest. Tja en toen werd duidelijk waarom Margaret niet meer lopen kon. Mevrouw blijkt dus 5 maanden zwanger te zijn. We dachten van de benen te gaan. Anton heeft ons niets verteld.Waarom….hoe zit het met zijn verhaal dat ie niet meer dan 3 kinderen wil i.v.m het geven van een goede toekomst. Later vertelde Anton ons wel…..vrouwen zijn slim. Bonface de eerstgeborene is een zoon en die behoort tot de ouders van Anton. Martin de tweede zoon behoort tot de ouders van Margaret. Emma het meisje dus weer aan de ouders van Anton, dus volgens Margaret moet er nog een meisje bij voor de ouders van Margaret. JEEE wat een traditie. Dus ik vroeg Anton, wat nu als het weer een zoon word ?????? Ok, dan kopen Fons en ik hem wel hahaha. Nee we zijn blij voor de familie Kasura, maar moeten wel aan het idee wennen. De baby zal rond maart/april geboren worden.Goed, verder met Anton’s ouders. Deze mensen zijn echte lieverds en leven op het platteland tussen de koeien, geiten, schapen, kippen en prachtig landgoed. Back to basic dus. Aangekomen bij het huis van de ouders zag de vader van Anton ons al aankomen. Een grote omhelzing volgde waarna ook de moeder erbij kwam. Wat een weerzien. De hele familie Kasura was uitgerukt en ik denk dat er wel zo’n 15 kinderen waren. Na een verwelkoming binnen met een beker warme melk….bbbbrrrrr….uit de melkbekers die we de vorige keer hadden meegenomen….. en een groot bord een wat voor een soort stamppot dan ook…zijn we naar buiten gegaan om de waterput eens te bekijken.Deze is zo’n 20 meter diep en het water is voor de koeien. Iets verderop in het weiland stond een lief zwart schaapje aan een touw….helemaal alleen. Later werd duidelijk waarom.Zo nu neem ik (fons) het even over van Ing over.

Tony vroeg mij of ik klaar was om het schaap even de hals door te snijden.

Het kwam vrij onverwachts want ik had er niet eens meer op gerekend. Toch had ik er geen enkele moeite mee om het te doen.Ing had zo haar bedenkingen en zei in eerste instantie dat ze het niet wilde zien.Maar op afstand heeft ze toch gekeken,toppie. Alles werd voorbereid voor dit ritueel en het mes werd geslepen. Het schaap werd op z’n zij gelegd met de kop over de rand van een bak waar het bloed in opgevangen zou worden. Ik kreeg het slachtmes in handen en 2 personen hielden de poten van het schaap vast zodat het niet weg kon rennen. Ikzelf hield de kop vast zodat ik goed grip had om de hals zo snel mogelijk door te snijden en het beestje zo niet al te lang hoefde te lijden. Met een beetje kracht sneed het mes door de hals en het bloed stroomde in de bak , het beestje bloedde leeg en de nek werd gebroken.

Het ging vrij snel , ik dacht dat hij nog leefde maar de bewegingen die het beest nog maakte waren de laatste stuiptrekkingen met enige kracht moesten ze hem nog vast houden. Hierna gingen ze over tot het villen en ontleden. Tony redde zich er aardig mee, zo zie hem toch als een heel ander persoon dan alleen maar vriend of chauffeur, nu was hij een echte masai. Het schaap werd totaal uit elkaar gehaald en niets werd weggegooid .

Zelfs de ingewanden en de maag werden schoongemaakt en gebruikt om er voor hun doen een lekkernij van te maken. Na een dik uur was het beest al bereid.Ik dacht nu krijgen we Keniaanse Shoarma . Ing had ondertussen gewerkt op het land met de vrouwen (groente oogsten en dergelijke).Ing heeft nog een hele tijd met de dames in de keuken gezeten en goed met hun gekletst over alles en nog wat .

Toch waren er dingen geweest die we nog niet wisten over de moeilijke tijd na de verkiezingen.Vreselijke dingen waren er gebeurd . In die tijd ging het zelfs zo ver dat ze de hoofden van de mensen er af hakten en ze als versperring op de weg neer legden , dit zal erg luguber geweest zijn. Ook heeft Ing nog een rondleiding gehad in de tuin en gezien waar de familie voor hun vertrek naar Narok had gewoond .Ik had een flinke wandeling gemaakt met Tony en zijn vader dus lusten we wel wat.Als eerste kregen we de kotelettes van het schaap , deze waren goed te kanen, alleen het vet eten we niet.Daarna kregen we gebakken vlees wat we niet konden thuis brengen van wat voor deel van het beest dit kwam. Na een paar hapjes te hebben gehad vonden we het genoeg en spoelden we de smaak een beetje weg met water. Als klap op de vuurpijl kregen we een gerechtje in een bakje waar je erg donker en korrelig in keek. Dit bleek dus stukjes vlees te zijn gekookt in bloed. Ing nam 1 hapje en was er meteen klaar mee. Ikzelf heb er iets meer van gehad en vond het ook al snel genoeg. Onze magen protesteerden maar alles bleef binnen.  In Holland heb je bakbloedworst , daar kun je het een beetje mee vergelijken(dat vind ik heerlijk). Toch wel een raar idee dat een uur geleden het beetje nog rustig stond te grazen en ik de verantwoordelijke was die het beestje om zeep heb geholpen,,SORRY schaap. Daarna kregen we een kop thee en was alles weer zoals het was. Ole Kasura(TONY) moest af en toe vreselijk lachen maar had wel respekt dat we alles probeerden er is immers een groot kultuurverschil, je hoeft hun ook geen haring voor te schotelen.

Opa Kasura was helemaal in z’n nopjes met het fotoalbum dat we hem gegeven hadden. De hele middag heeft hij er in zitten kijken. De middag liep ten einde na een goed gesprek met opa en Tony als tolk.Het was al 18.00 uur geweest en na een innig afscheid zijn we weer richting Narok gegaan.

Even bijkomen van de dag en weer eten . Ze wilden niet te uitgebreid koken dus hadden ze de kliekjes van s’middags meegenomen. Dus kregen we wederom !!!SCHAAP!!!Tegen 21.30 uur hebben we ons terug getrokken naar onze kamer en vielen we na 1 borrel weer in slaap.

Het was een ervaring om nooit meer te vergeten.

Zondag 25 januari

Na s’mogens vroeg opgestaan,07.00 uur Nederlandse tijd 05.00 uur en een bak water over ons heen gegooid (dit is daar de douche) ontbijten en tanden poetsen kwam het altijd moeilijke moment om afscheid te nemen. Als eerste ging Ing naar Nashipae het jongste zusje van Tony deze had het niet meer tijdens een innige omhelsing met Ing en begon te huilen. Ze trok Nairesiea( = ingrid) mee naar binnen en kon maar moeilijk los laten. Je mag dus niet je tranen in het openbaar laten zien. Daarna de rest een hand en een knuffel gegeven en in de auto gestapt, nog even boodschappen gedaan met Margaret zodat ze die voorlopig niet meer hoefde te halen. We wilden baby kleertjes kopen maar dat is niet gebruikelijk zolang de baby er nog niet is moet je nog niets voor het kindje halen, er kan nog van alles gebeuren zo denken ze. Emma en Margaret stapten in de taxi en wij vertrokken richting de Mara. Het waren wederom geweldige dagen en het word steeds moeilijker om hun achter te laten. Na ongeveer 2uur rijden kwamen we bij de Segenani gate waar we verwelkomd werden door hordes Masai vrouwen die iets aan ons wilden verkopen ,ik heb wat armbandjes gekocht voor de kids van M&M en voor Lynn. Ook hadden we nog 2 fotos voor de dames meegenomen , ze herkenden direkt de personen die er op stonden en wilden de prentjes wel bij de juiste personen afgeven.Daarna doorgereden naar het Sarova  Camp waar we weer hartelijk ontvangen werden.Tent 69 kregen we toebedeeld voor de 3de keer deze vakantie.Na heerlijk geluncht te hebben zijn we al vroeg met Tony op pad gegaan,hij zou ons een stuk land laten zien een paradijsje met vele mogelijkheden net buiten het park echt geweldig ,hoe het verder afloopt ??????Tegen 19.15 uur kwamen we weer op de basis terug , een afzakkertje genomen bij de haard en snel even opfrissen voor diner. En tegen 22.00 uur onze tent opgezocht en heerlijk uitgeslapen tot 05.45 uur. Hihi.

Maandag 26 januari.

De ochtend gamedrive verliep erg rustig. Het is net of de dieren de Mara hebben verlaten en alsof het gebied leeg is. Wel hebben we een hyena met jong kunnen bekijken van dichtbij en dus prachtige foto´s gemaakt. Op de een of andere manier zijn we in gedachten de vakantie al aan het afsluiten. We worden stiller ik ben me bewust dat de laatste uren gaan tellen. Ook Fons word rustiger. In de auto tijdens de gamedrives staat hij vaak en zegt niet veel. Anton houd de moed erin en doet alsof alles normaal blijft, alsof we niet bijna op het punt staan te vertrekken. De man kan relativeren als geen ander. Vlak voor lunchtijd kwam Anton ons bij de tent bezoeken, samen met een bewaker zoals met mijn verjaardag. Dit puur voor de veiligheid. Anton is een driver en heeft dus verder niets te zoeken bij de tenten. Daarna zijn we eerst maar eens gaan lunchen. Het eten is altijd iets om naar uit te kijken in Sarova, zo verschrikkelijk lekker.Tijdens de middaggamedrive zagen we de donkere wolken over de Mara trekken, gitzwart kun je wel stellen. Het duurde dan ook niet lang of we werden gedwongen om de ramen en het dak te sluiten. Tja, en dan zie je niet veel meer. We hebben dan ook bijna geen dieren meer gespot. Het heeft dan ook de hele avond geregend,met bakken kwam het uit de lucht vallen, niet normaal meer. De wandeling vanaf de tent naar het restaurant leverde ons dan ook een kletsnatte broek op en doorweekte schoenen. Ach ja, Afrika! Na het diner zijn we naar het internetcentrum gegaan om deze tekst op onze website te plaatsen, de mail te checken etc. Fons was druk om de KLM tickets voor de terugvlucht te bevestigen en stoelen te reserveren. Tja en toen kwam het hele personeel weer aangerukt met de fakkel, zingen en lawaai. De deur van het internetcentrum ging open en ja hoor, weer een taart in aantocht. Dit keer 1 met de tekst kwaheri of tewel tot ziens. 3 taarten in 1 vakantie, dit werd te gek, maar wat een geweldig gebaar weer, de schatten. Na het internetten zijn we nog even aan de open haard gaan zitten. Schoenen uit en de benen omhoog. Lekker bijdrogen. We hebben de avond afgesloten met Kenyagold, een Keniaanse likeur. Met een k….gevoel zijn we daarna de tent op gaan zoeken. Dit was onze laatste avond en die is overgegaan in een nacht met regen.

Dinsdag 27 januari.

Vanmorgen ging mijn wekker, het regende nog steeds, pijpestelen. Ik twijvelde nog of de gamedrive wel door zou gaan. Volgens Fons zou dat gaan gebeuren, maar hij is voor de zekerheid gaan checken bij Tony. Fons had gelijk en dus zaten we om 6.30 uur in de auto met ramen en dak gesloten en wij als echte Hollanders dik ingepakt. We hebben deze ochtend weer niet veel gezien maar de rust en het opwarmen van een twijvelende zon deed ons goed. We kunnen in ieder geval weer zeggen dat we de big 5 hebben gezien. Een neushoorn met jong leek ons tegemoet te komen, maar verdween uiteindelijk in de struiken.Tja, en nu zitten we dan op dit moment bij de tent. Fons gaat nu douchen, de koffers zijn bijna weer gepakt. Nog 3 uur en we vertrekken naar Keekorok, de airstrip, om met het kleine vliegtuig naar Nairobi te vliegen in een uur tijd. In Nairobi worden we opgehaald door een chauffeur van Sarova Panafric Hotel. We gaan eerst in een ander hotel nog wat eten en drinken voordat we naar het grote vliegveld gaan. We vliegen vanavond pas om 22.50 uur dus anders moeten we daar te lang wachten. Maar goed, we zijn dus nog een paar uur in de Mara. Anton komt ons zo opzoeken, we gaan hier nog lunchen en dan word het afscheid nemen. Ik word alleen al van de gedachte doodziek. Tegen 14.30 moest het dan maar gebeuren, iedereen gedag zeggen , met een brok in de keel hebben we iedereen die we nog zagen de hand geschut. Wij zullen hun missen maar dat is wederzijds aan de reakties te merken. Allemaal vroegen ze wanneer we weer terug komen. We hebben geen beloftes gedaan want we weten het nog niet. Om klokslag 15.00 uur zaten we dan met ons maatje Tony in de auto en lieten we Sarova achter ons om naar de airstrip Keekorok te rijden. Onderweg een beetje over koetjes en kalfjes gepraat want je voelde aan ons alle 3 dat we moeite hadden om de wegen te scheiden en we de werkelijkheid hiervan onder ogen moesten zien .

Fons bedankte Tony voor de goede sevice,vriendschap en de speciale momenten die we samen weer meegemaakt hadden, zoals de dag bij zijn ouders, de wandeling door Narok het was gewoon te veel om op te noemen. Ook hebben we hem sterkte gewenst voor de komende maanden , hij word immers weer papa voor de 4de keer. Ing hield het niet droog en ook hij had veel moeite om zijn emoties in bedwang te houden. Hij voelde het niet als afscheid want in z´n hart waren we altijd bij hem. Hij vertelde dat we geen vrienden meer zijn maar dat hij er een broer en zus bij had op afstand, toch mooi om dat van hem te horen. Na de laatste omhelsing zijn we dan maar het vliegtuigje ingestapt. Het was een klein toestelletje waar maar 12 personen in konden. Tijdens het opstijgen zagen we Tony een laatste zwaai geven en lieten wij hem achter, het werk en leven gaat voor hem immers ook gewoon door.Na een geweldige vlucht met 2 tussenstops in de Mara zijn we richting Nairobi gegaan, tegen 17.15 uur kwamen we aan op Wilson airport . Daar werden we opgewacht door een chaffeur van Sarova Panafric, deze bracht ons naar het Panari hotel waar we de laatste uurtjes op Keniaanse bodem hebben doorgebracht. We hebben daar wat gegeten en gedronken en tegen 20.15 uur naar Jomo Kenyatta Airport gebracht . Alles was perfekt geregeld door Carol vanuit de Masai Mara, Toppie!!!Het wachten op zo´n vliegveld duurt altijd lang maar uiteindelijk na een half uur vertraging zaten we dan in the big plain richting A´dam.We vlogen met KLM een groot toestel dat helemaal vol zat. Na de avond maaltijd aan boord hebben we geslapen van Ethiopie tot Italie, dus toch nog wel zo´n 4,5 uur. Dit heeft ons goed gedaan en zo ging de reis lekker snel. We hebben wel eens meer moeite gehad met de terugreis. Om 05.18 uur hadden we weer kontakt met de Nederlandse bodem. We hadden er moeite mee vooral toen we door de sluis liepen voelden we de winterkou die we niet meer gewend waren. Temperaturen van 30 graden in Kenia en hier beneden 0 dat verschil voel je dan wel erg goed. Na 3,5 uur in Amsterdam te hebben gewacht zijn we met Fokker naar Dusseldorf gevlogen en van daaruit met de auto naar huis waar we uiteindelijk om 13.00 uur aankwamen. Het was een lange reis, we zijn in totaal 24 uur onderweg geweest. Tja en nu zitten we dan in de kamer achter een kop koffie en alletwee in stilzwijgen. Een leeg gevoel heeft ons overvallen. Het is niet anders, we moeten hier de draad weer oppakken. Het zal weer moeilijk worden, we hebben het te mooi gehad !