Our memories of Kenya.

 Engels/English   TRANSLATION COMING SOON.

Zondag 21 januari 2007

Helemaal weer voorbereid zaten we klaar in de kamer om voor de vierde keer aan de grote reis naar Kenia te beginnen.Wat hadden we hier weer naar uitgekeken! Monique de zus van Fons bracht ons naar het station. Op het perron merkten we al snel dat het kouder begon te worden. Enkele dagen nachtvorst waren aangekondigd wat wij natuurlijk helemaal niet erg vonden, laat maar komen die vorst haha ! Na zo'n dikke 2 uur in de trein kwamen we uiteindelijk op schiphol aan, toch wel ideaal zo'n treintje.Je stapt in en weer uit en bent precies daar waar je zijn moet zonder stress. Het inchecken ging snel waardoor wij al snel de douane door konden om nog even te genieten van een bakje koffie, een hapje en de laatste sigaret. Om 20.45 uur vertrokken we dan met een toestel van Kenia Airways, gevuld met zo'n 340 man

De reis verliep voorspoedig en om middernacht klokslag 24.00 uur was het grote moment aangebroken, Ing was jarig en op 10 km hoogte werden de felicitaties en de eerste kadootjes ( waaronder een cursus Swahili op DVD)en kaarten in ontvangst genomen. Na een vlucht van zo'n 8 uur stonden we dan eindelijk weer op Keniaanse bodem, het voelde als een soort thuiskomen.Eenmaal buiten de deuren van het vliegveld vroegen we ons af, hoe nu verder. Aangezien we alles zelf hadden geregeld (vlucht en onderkomen) was het even afwachten wie ,waar en hoe we werden opgehaald.Het wemelde van de Kenianen met allerlei naambordjes. Daar zou die van ons ook vast tussenstaan. Het was even zoeken totdat we Ingrid 2x op een bord zagen met Sarova erbij. Ze dachten zeker dat Ingrid onze achternaam was, ha ha ! Met de taxi zouden we naar Panafric hotel gaan in Nairobi om te ontbijten, maar aangezien we wat aan de late kant waren hebben we dit maar overgeslagen. We wilden natuurlijk onze binnenlandse vlucht naar de Masai-mara niet missen, wetend dat daar onze vriend Antony ons op zou wachten.We mochten samen maar 30 kg meenemen in het vliegtuigje maar we zaten er zo'n 6 kg boven. Gelukkig werd hier geen probleem van gemaakt.Al snel zaten we in de lucht in een vliegtuigje met zo'n 20 personen. De sky-line van Nairobi was indrukwekkend. Het contrast des te groter. Sloppenwijk met golfplaten als dakbedekking vlak naast de dikke huizen met zwembaden, om stil van te worden.Na 40 minuten in de lucht te hebben gezweefd maakten we een tussenlanding bij Interpids en na 10 minuten verder vliegen kwam Keekorok onze bestemming dan eindelijk in zicht.Het leek allemaal zo anders dan afgelopen augustus, het had veel geregend en we hebben de Mara nog nooit zo groen gezien. Ongeduldig keken we uit het raampje om te zien of de jeep van Antony er al stond. Ja hoor, natuurlijk stond ie er! Ik werd al wat nerveus, zou Antony er ook zijn. Eenmaal het vliegtuig uitgekomen bleek het een drukte van jewelste. Vele toeristen, busjes en een megavliegtuig.Dit hadden we nog nooit gezien,zo'n megadrukte. Zoekend naar Antony, zagen we hem plotseling aan komen rennen. Hij zag me staan maar twijvelde nog even of ik het wel was. Fons stond te filmen. Een grote omhelsing volgde, ook hij was blij dat we weer '' thuis'' waren gekomen.

Antony's auto was volgepakt met toeristen, er was nog 1 plaatje vrij. Daar ben ik gaan zitten en Fons in de auto van Isaac, de broer van Antony. Voordat we weg zouden gaan op weg naar Sarova Mara, de lodge, werden we nog even geconfronteerd met het betalen van de Parkfees( entreegeld voor Masai-mara) dit zou komen op 40 dollar p.p per dag. dus 2x 40x7=560 dollar. Onze haren gingen rechtop staan. Hoezo we hadden toch alles betaald, de totale prijs??? Antony zei, doe maar kalm aan dit komt later wel !! Wij dachten, nee dit komt nooit, hadden ze ons maar moeten zeggen ! Dus zonder te betalen zijn we vertrokken.Onderweg kwamen we de eerste dieren al tegen. Een oude olifant liep parallel van de weg met ons mee. Aangekomen bij Sarova Mara was er niets veranderd. De manager Steve Mpaayei kwam ons begroeten. In augustus was er een andere manager, maar dit was achteraf tijdelijk. Later bleek dat Steve er vorig jaar januari ook was, maar uiteindelijk weer was terug gekomen.We hebben hem op dat moment niet zo snel herkend.We waren benieuwd welk tijdelijke woning we dit keer zouden krijgen, in augustus hadden we een supertent nummer 57.Dit keer zou het nummer 64 worden, wederom een paleisje.

Dit keer zaten we vlak bij een viewpoint.. Een soort terras met rieten dak van waaruit je de dieren bij het water kunt spotten, helemaal te gek en ons ding dus. De koffers werden uitgepakt en we konden even bijkomen van de lange reis. We waren inmiddels al zo'n 28 uur wakker ! Tja en wat doe je dan als Hollander, je gaat koffie zetten ( ja ook dit kon in de tent). Tegen 13.00 uur zijn we dan maar gaan lunchen. Het was goed om oude bekenden terug te zien in het restaurant. Zij waren al net zo enthousiast. En het eten is er zo verschrikkelijk goed, echt genieten. Na de lunch hadden we nog even de tijd om te relaxen. Onze eerste game-drive zou om 16.00 uur beginnen. Dit keer samen met 3 Canadezen( moeder , zoon en kleinzoon). De moeder( oma) was al eens eerder in Kenia, in Sarova Mara geweest in 1983 toen Sarova Mara net geopend was.. Jee dacht ik, toen liep ik nog in mijn witte jurkje demente bejaarden te verplegen, dus dat is al wel een tijdje geleden. Het gras stond hoog in de Mara waardoor de dieren moeilijk te spotten waren. Toch zagen we een groep leeuwen die zojuist een kadaver aan het verorberen waren.De jonge leeuwtjes speelden met de overblijfselen. De kleintjes mochten drinken bij de moeder zodat ook zij van een maaltijd werden voorzien omdat ze nog geen vlees eten.. Het ging er af en toe wild aan toe zodat mama leeuw even protesteerde met een luide grom. De kleintjes moesten iets minder hard bijten in de gevoelige delen waar de melk uit kwam.Al bij al indrukwekkend en tergelijk vertederend om te zien. De leeuwen achter ons latend reden we verder, en na zo'n half uur zagen we een cheetah liggend in het hoge gras. Tegen 19.00 uur kwamen we weer bij Sarova aan. Bij de open haard hebben we onder het genot van een glas rode wijn de foto's bekeken. Daarna terug naar de tent om ons op te frissen voor het diner. Hier zou voor mij nog een verrassing komen bleek later. Fons had in november via sms contact gemaakt met Antony met de vraag of hij een kado voor mij kon regelen en dat hij dit later aan hem zou betalen. Ik wist hier niets van, dus we wilden net aan ons nagerecht beginnen toen er ineens een gigantisch lawaai het restaurant binnenkwam. Het hele personeel was uitgerukt met een grote fakkel ,potten en pannen en al zingend. Er werd taart gebracht en Jambo en Malaika gezongen. Ondertussen werd mij taart gevoerd. Antony stond er ook bij met een kado in zijn hand, ik werd er verlegen van. Dit kado bestond uit een uit hout gesneden masker en sieraden,( die zijn vrouw had gemaakt) helemaal te gek. Mijn verjaardag kon niet meer stuk. Maar ja, daar zaten we dan met een reuze taart op tafel voor 2 personen. Achter ons zaten een groep Noren, dus ik vragen of ze een stuk taart wilden. Ja hoor dat wilden ze wel , op 1 voorwaarde, dat ze ook voor me mochten zingen. Nou dat was goed en een compleet koor liet een eudekneude horen. Super! Het was een mooie afsluiting ! Aan de open haard hebben we nog een glaasje gedronkenen tegen 23.30 hebben we onze tent opgezocht. We waren inmiddels al 38 uur wakker. In de tent kreeg ik als kers op de taart nog een kado van Steven, mijn zoon een lekkere fles parfum. Dank je wel grote vriend. Het bed voelde goed en we waren snel vertrokken met de nachtelijke geluiden !

Dinsdag 23 januari:

Vandaag mochten we uitslapen, dus geen ochtendsafari voor ons. We waren zelfs te laat voor het ontbijt. De lunch werd dan ook gebruikt als een soort brunch. Caroline, de gastvrouw in het restaurant had ons al gemist die ochtend, net zoals de kelner Daniel. Om 15.30 uur hadden we onze volgende game-drive wederom met de Canadezen. Ook dit keer weer vele olifanten,leeuwen evenals Topi's ,Hartebeast, Thompson gazelles ,Grandgazelles ,Zebra's ,Gnoes , Jakhals ,Waterbok , Giraffes .

Aan het eind van deze prachtige game-drive was het aanschouwen van de zonsondergang adembenemend. Ooooh......hier mag geen eind aan komen....zoooo mooi !Wederom werd de avond afgesloten met een heerlijk diner en een bezoekje aan de open haard. Hoe goed kan het leven zijn ! Dezelfde nacht werd Fons wakker door het geluid van brullende leeuwen. Later bleek dat vlakbij het tentencamp zo'n groep van 10 leeuwen leven, zo vertelde onze roomsteward Jamlick.

Woensdag 24 januari

Wederom hadden we deze ochtend geen game-drive, dus genoeg tijd om te relaxen en te genieten van de natuur om ons heen binnen Sarova. Dit tentencamp is zo byzonder en mooi aangelegd, hier kun je uren rondlopen. Kleine Dik diks lopen langs je tent evenals de apen, en alleen al de geluiden van de vogels maken je relaxter dan de beste massage die je maar krijgen kunt. Ook zat er in de boom naast onze tent een threehyrax.Dit kleine beestje is, je geloofd het niet, verwant aan de olifant. Dit kleine beestje ( zo groot als een konijn ) haalt ons in de nacht regelmatig uit de slaap door zijn enorme geschreeuw.Om 15.30 uur stonden we dan weer paraat voor onze derde game-drive. Dit keer zonder de Canadezen, die waren weer vertrokken, maar met een Amerikaan ( Michael) en 2 pakistanen waar ik de naam niet meer van weten wil. Deze 2 hadden zich verslapen tijdens een middagdutje. Niet erg leuk voor de rest ook Antony was niet erg blij. Maar goed, dit kan natuurlijk gebeuren. De amerikaan had ook al het nodige bier achter de kiezen en was zeer nadrukkelijk aanwezig. Natuurlijk werd ik als vrouw door de 2 Pakistanen compleet genegeerd, en ik dacht nog, we zijn nu in Afrika, dus jullie zullen weten dat er een vrouw bij jullie in de jeep zal zitten, en haar naam is Ingrid dussszzz. Op zich verliep de game drive goed, maar de Pakistanies zaten alleen maar te zingen in hun eigen taaltje, en maar pssssttt roepen naar de dieren. We hebben ze verder maar genegeerd. Na 2,5 uur waren we weer terug bij de tent om ons op te frissen. Voor het diner nog even wat drinken. De Amerikaan liep er ook weer te schreeuwen en te blèren. Had weer een mooi biertje op en de Kenianen wisten zich er geen raad mee. Uiteindelijk is hij bij ons komen zittenen we kwamen in gesprek. Uiteindelijk werd hij rustig, en er kwam een heel verhaal. Michael is geboren in Amerika. Zijn moeder is vertrokken toen hij nog erg jong was. Zijn vader woont nu in Nairobi sinds een jaar of 9 en Michael zelf is gelegerd als soldaat in Afghanistan. 4 tot 5 maanden daar en dan een week of 2 vrij, tja en dan gaat ie op vakantie en gaat helemaal los. Bier, vrouwen en alles wat " god verboden heeft" . Een jongeman met een ruig uiterlijk, een grote mond, maar een klein hart ! Dezelfde nacht werden we wederom gewekt door het gebrul van de leeuwen. Om 5.45 uur ging de wekker en om 6.15 vertrokken we voor de vierde game-drive. Dit keer zonder de Amerikaan die met een kater op bed lag, en wederom de Pakistanies die zich weer eens hadden verslapen. Antony had er dit keer genoeg van en heeft ze uit bed gehaald. Ook wij werden hier niet veel vrolijker van. Maaarrrrr.......we hebben een super game drive gehad. We zagen 3 luipaarden in 1 boom, hoe uniek. Antony zei nog, what a lucky day, dit komt zelden voor dat je zoiets te zien krijgt.     

We hebben de luipaarden op de foto omcirkeld. 2 zijn duidelijk te zien, de derde zit tussen het groen maar hiervan zie je de staart nog wel. Op video staan ze duidelijk op, er komt nog een filmpje op de site .

Na het nuttigen van het ontbijt hebben we nog even een praatje gemaakt met Steve de manager. Een zeer bedeesde Keniaan, en volgens Antony erg goed voor het personeel, gelukkig maar ! In de middag werden we geconfronteerd met een groep gigantische bavianen om onze tent. We zijn maar snel de tent ingegaan, want vertrouwen doen we ze niet, alhoewel ze waarschijnlijk banger voor ons zijn dan wij voor hen ! In de namiddag stond onze vijfde game drive al weer op ons te wachten. De Amerikaan, de Pakistanies, ze waren er dit keer allemaal bij. Niemand had zich verslapen of was dronken. Deze middag was het een grote groep giraffen die dit keer indruk op ons maakten. Ook de whartogs waren met grote getale aanwezig. De uitgestrekte vlaktes gaf ons die rust die we alleen maar in Kenia kennen.

 Donderdag 25 januari.

 Dit was de laatste dag voor de Amerikaan in Sarova Mara en hij vond het waarschijnlijk niet meer de moeite om zijn bed uit te komen. De Pakistanies waren al vertrokken ( gelukkig, nadat ik had gehoord dat ze om dames hadden gevraagd voor de nacht was ik er helemaal klaar mee) dus we kregen deze ochtend een privésafari met Antony. Eindelijk kregen we de kans om met Antony te praten zonder anderen erbij. We hadden elkaar dan ook veel te vertellen en hij vroeg belangstellend naar Steven, mijn zoon. Na een tijdje rijden kwamen we een cheetah tegen. Het zag er wit van de busjes en jeeps. Wij gingen naast een grote groene jeep staan, ik begreep eerst niet goed waarom. De cheetah lag immers aan de andere kant van die jeep dus we konden niets zien. Vanuit onze jeep werd er een overstap gemaakt in de jeep van de buurman en voilà we zaten voor een dubbeltje op de eerste rang. De cheetah lag nu pal onder mijn lens van de camera.

Op de terugweg kwam ons een mannetjesleeuw met zijn volle manen tegemoet. Hij liep midden op de weg richting onze auto waar een plas water lag waarvan hij ging drinken, waarna hij vlak langs onze auto liep om zijn wandeling zonder zich aan ons te storen voort te zetten, wow ! Bij aankomst van het Sarova mara camp zagen we een groep leeuwen aan de kant van de weg. Dit moest de groep wel zijn die wij dus nachtenlang hadden gehoord. Antony stopte de jeep. Nog geen meter van mij af lag een leeuw, als ie had gewild had deze zo mijn raam in kunnen springen. Moet er niet aan denken. Fons heeft dit allemaal gefilmd waarin je de afstand tussen mij en de leeuw goed kunt zien. Na deze safari zijn we nog even wat gaan drinken bij de haard en Michael de Amerikaan liet ons zijn foto's op de laptop zien. Geweldig, hij zou ze voor ons branden en opsturen. ( Hij heeft zich aan zijn woord gehouden, vandaag 28 februari kwam er een pakketje met 3 cd's uit Afghanistan, Michael bedankt) Na het diner hadden we met Antony afgesproken, hij wist niet waarom en dacht zomaar. We hadden nog een kado voor hem. Aangezien we wekelijks het hele jaar door contact met hem en zijn familie hebben, hebben we hem een portable dvd speler kado gegeven. Samen met films voor de familie, muziek voor zijn zoons, en op deze manier kunnen wij hem dvd's opsturen van onze foto's en films zodat hij ze kan bekijken. Antony was hier erg blij mee. De volgende dag vertelde hij ons dat hij met zijn kamergenoot tot 2 uur 's nachts film had zitten kijken. Dit keer zouden we een lange game drive gaan maken met ontbijt in de Masai mara. De auto werd geparkeerd onder een acasiaboom en een mooi rood Masaikleed werd op de grond uitgespreid. En daar zaten we dan te ontbijten in the middle of nowhere met de giraffen op de achtergrond. We hadden nog een videoboodschap van Steven voor Antony. Tevens heeft Antony een boodschap voor Steven op onze camerea ingesproken. We hebben veel gepraat over zijn thuis, familie en zijn leven daar als Masai. Hoe moeilijk is het om je een voorstelling te maken van iemand die gekleed gaat in doeken, terwijl je hem alleen maar kent in zijn werkpakkie, het safari outfitje. Hij is in het bezit van zo'n 20 koeien en een paar geiten. En wij zijn trots om bevriend met hem te zijn, Antony our Masai friend. De rest van de dag hebben we niet veel anders gedaan dan relaxen, het was erg warm. Tja en dan komt die dag weer van afscheid nemen. Die ochtend kregen we een champagne ontbijt in de tuin. We wisten niet wat we zagen, zo luxe ! Na de lunch hebben we van iedereen afscheid genomen en gingen met een down gevoel richting Keekorok airstrip voor de vlucht naar Nairobi. Onderweg kwamen we nog een groep olifanten tegen, eerst met de koppen naar ons toen en daarna lieten ze ons hun achterste zien. Hello - Goodbye, hoe toepasselijk.Het afscheid is ons ook dit keer weer zwaar gevallen, maar we komen terug in augustus en dat maakt veel goed.

In Nairobi hebben we nog 1 overnachting gehad, waarna we de volgende dag weer naar Amsterdam zijn vertrokken zonder te weten dat ondertussen Antony door malaria was getroffen en ziek werd. Gelukkig is alles weer goed nu, en we sms sen er weer vrolijk op los, en ondertussen de maanden,weken, dagen, uren , minuten en seconden aftellend.

 Laat een berichtje achter in ons gastenboek.