Our memories of Kenya.

VRIJDAG 11 SEPTEMBER

De dag is dan aangebroken om voor 3 dagen naar Narok te gaan naar Antony´s huis. Een prachtig vooruitzicht want we zouden immers zijn familie terugzien, en die is groot.De auto van Andrew een broer van Anton waarmee we de 2 uur durende rit door Masailand zouden maken, was de avond ervoor al gebracht.

Welliswaar een jeep, maar tevens een oud gebakje. Weer een nieuw avontuur tegemoet. Anton kwam ons ophalen bij de tent, we hadden immers mega veel bagage bij ons.Anton had een minder mooi bericht, Jane 1 van de medewerksters van Sarova Mara zou met ons meerijden naar Narok en van daaruit met een Matatu ( busje) naar Nairobi.De reden waarom ze met ons mee zou reizen was minder. Haar zus is dezelfde ochtend overleden. In de auto hadden we de indruk dat ze hier niet helemaal van op de hoogte was maar dat ze haar hebben geinformeerd dat de zus met longontsteking in het ziekenhuis lag.We hebben ons wijselijk stilgehouden, maar we hebben ons enorm rot gevoeld. De rit naar Narok verliep voorspoedig. Je gaat echt door de natuur daar waar de Masai woont en leeft. Alles is er droog, ruw en vol hobbels. De spieren kregen dus een goede training want stilzitten is er niet bij.Koeien, Masai, kinderen,dorpjes,alles komt aan je voorbij.Eenmaal aangekomen in Narok hebben we Jane afgezet bij het busstation. Dag lieve Jane, we wnesen je veel sterkte toe.Nog geen kwartier later arriveerden we bij Antons huis. Daar waar we werden opgewacht door zijn vrouw Margaret. Het weerzien was fantastisch, bijna emotioneel. We hebben elkaar duidelijk gemist. Daarna was het eerste wat in me opkwam de vraag waar de kleine Caleb was. Caleb is de jongste zoon van Anton en Margaret geboren in Maart dus net 5 maanden oud. Toen Caleb werd geboren was voor mij de drang enorm om naar Kenia af te reizen. Ik heb dit idee met Fons besproken, maar uiteindelijk kwam ik toch weer met beide voeten op de grond en heb het laten gaan.Nu was het dan zover. Eenmaal binnen gekomen in het huis troffen we de kleine man aan. Wat een schatje, en wat geweldig om Anton met de kleine te zien.Dit was weer de bevestiging dat Anton een ware familieman is. Na het nodige bijpraten en een Keniaanse lunch ging het mis. Fons voelde zich die ochtend al niet helemaal lekker. Midden in de nacht was hij opgestaan omdat hij een barstende zere kop had. Waarschijnlijk door de zon waar we teveel van op onze koppen hadden gehad de dag ervoor bij de Mara river.Fons gaf aan graag even te willen liggen. Een uur later besloten Anton, Margaret en ik om Emma de dochter van 7 op te halen van school. Emma is mijn vriendinnetje, in het begin meestal verlegen maar dan niet meer bij mij weg te slaan.Voor die tijd toch nog even bij Fons kijken. Fons was wakker en besloot mee te gaan. Dit zijn de momenten die je niet wilt missen, hoe slecht je je ook voelt. Anton's familie is ons verschrikkelijk dierbaar. Dit zijn de dagen waar we al die tijd in Holland naar verlangen. Goed, in de auto was het een gepuf en gezucht voor Fons.Ik wist hierdoor, dit is misse boel. Het weerzien met Emma op school was super. Niks niet verlegen, ze kwam aanrennen en vloog me om de nek. Fons was in de auto blijven zitten. Het is zo leuk om de kinderen uit school te zien komen. Allemaal een uniformpje aan en rugzakje op de rug. Op zulke momenten sta ik te smelten.

Op weg naar Antons huis zijn we Regina op gaan zoeken, het zusje van Anton. Ze leeft en woont bij hen thuis omdat haar werk van daaruit dichterbij is en ze ook Margaret wat kan ondersteunen met de kinderen en huishouden. Regina kwam naar buiten gerend en een dikke omhelzing buiten de auto volgde. Haar werk zat erop dus ze kon meteen met ons mee.Eenmaal weer thuis zijn we thee gaan drinken. Fons had de thee nog niet op of hij lag weer op bed. Een uurtje slapen zou hem goed doen ????? Nog geen uur later klonk er een vreselijk geschreeuw van een kip. Ik naar buiten toe en zag dat Margaret samen met Yacintha de zus van Margaret, een kip te pakken had en slachten. Ok, weer een cultuurshock erbij. Nog geen 15 minuten later stond de kip te pruttelen op het vuur. Ok, vanavond eten we kip....jammie !

Ik had mezelf voordat we hier naar toe gingen, voorgenomen om eens wat vaker bij de vrouwen te zitten.Dus met Caleb in mijn armen ben ik de keuken ingelopen. Regina was chapati, een soort pannenkoekjes, aan het maken. Het deeg werd in bolletjes verdeeld en met een deegroller in ronde pannenkoekjes gerold. Of ik dit niet wilde doen werd me gevraagd. Natuurlijk, dat doe ik wel ff en bracht Caleb terug naar de kamer waar Fons weer was gaan zitten samen met Anton.Goed, deeg rollen....haha....de helft bleef aan de tafel en roller pakken, maar aangezien ik niet snel opgeef ontstonden er na enkele pogingen mooie ronde pannenkoekjes. Ik hoor het Regina nog zeggen, we zijn bijna klaar. Bijna is voor mij een paar minuten, maar dit heeft nog een uurtje geduurd ppppfffff. Wij bereiden een maaltijd in 10 minuten tot een half uur.

Hier doen ze er een paar uur over. Alles word 1 voor 1 bereid. Niks niet een gasfornuis met 4 pitten.Nee , een oventje met kolen, daar kun je het mee doen.

Fons heeft geprobeerd iets te eten, maar de koorts begon op te komen dus na een kopje thee maar weer terug naar bed. Ik heb de volledige maaltijd gehad. De kip was niet te kanen, misschien zat het teveel tussen mijn oren, arm kippie.Later zijn Anton en ik bij Fons gaan kijken. Fons had nu duidelijk koorts en zowel Anton als ik begonnen ons zorgen te maken.

Wat nu als het malaria is. Ineens stond daar dan Martin, 1 van de zonen van Anton. Wat was ik blij hem te zien.Martin is bijna net zo oud als Steven en ik heb altijd veel contact met Martin. Hij houd ons altijd op de hoogte van het reilen en zeilen binnen de familie. De schat was speciaal voor ons terug gekomen uit Nairobi waar hij nu studeert. De andere zoon Bonface die we ook goed kennen kon het niet voor elkaar krijgen om naar huis te gaan....jammer.

We hadden natuurlijk cadeautjes bij ons voor iedereen. Wat is niet belangrijk, maar voor Emma en Caleb hadden we kleertjes meegenomen.

De avond hebben we op tijd afgesloten. Buiten heb ik nog een tijdje met Anton staan praten. Wat te doen met Fons. Ik legde Anton uit dat Fons zijn lichaam altijd sterk reageert en vaak met koorts. We besloten om flessen water bij het bed te zetten en alles goed in de gaten te houden. Mocht het morgenvroeg niet over zijn dan zoeken we een dokter ???? op, en anders was mijn idee om flying doctors erbij te halen om ons naar een ziekenhuis in Nairobi te brengen. Zo zijn we de nacht ingegaan, Fons slapend en de rest met ieder zo zijn eigen gedachten en zorgen.

Ingrid.