Our memories of Kenya.

VRIJDAG 4 SEPTEMBER 2009. Hallo allemaal, daar zijn we weer. Iedere keer als ik schrijf loop ik een paar dagen achter. Lastig om terug te denken als je zoveel indrukken opdoet. Goed, vrijdagmorgen,we zijn begonnen met een heerlijk ontbijt die werd bereid door Hassan de kok. Ja, we hebben een eigen kok in de cottage, waar we gebruik van kunnen maken. We hoeven alleen maar te vertellen wat we willen eten en hij haalt de boodschappen en bereid onze maaltijd. Na een heerlijk ontbijtje zijn we Diani ingelopen om voor onszelf wat boodschappen te doen. Echt waar je kunt hier alles krijgen, maar betaald daar soms ook de prijs naar. Tevens hebben we 2 fietsen gehuurd om de volgende dag mee naar Maria te gaan met de vele kinderen. In de middag heb ik het rustig aangedaan want mijn voeten begonnen als een idioot te jeuken en te zwellen.Bij de apotheek ( ja die hebben ze hier ook ) heb ik de uitslag laten zien en hebben ze me daar een zalf meegegeven en tabletten. Ik blijk een enorme allergische reaktie te hebben. Tegen 18.00 uur kwam onze kok weer bij de cottage om een heerlijke maaltijd te bereiden. We zouden die avond immers bezoek krijgen van Sospeter. Het menu dat we hadden aangegeven bestond uit pompoensoep,groente, gamba's en snapper, zo uit de zee dus vers. Tegen een uur of 18.30 kwam dan een taxi aangereden, met daarin Sospeter. Fons en ik hebben ons doodgelachen, want het was alsof de grootste hoer( sorry dat ik het zeg) vanuit Amsterdam was overgebracht naar Kenya. Ik heb zelden zulke naaldhakken gezien. Maar goed, het is en blijft een mens met een goed hart, en dus fijn om terug te zien. Ik denk dat het personeel van deze cottage bijna van de benen ging, of het in zijn of haar broek heeft gedaan....haha. Wat kan het ons ook schelen wat een ander denkt. We hebben die avond heerlijk gegeten en ook Hassan de kok heeft met ons meegegeten. Hassan is moslim en zit nu midden in de ramadan. Na een heerlijke avond vol goede gesprekken, lekker eten en een goed glas wijn, is Sospeter tegen 22.00 uur vertrokken. In de taxi zaten nog 2 andere dames, en 1 bleek ons te kennen van enkele jaren geleden, erg grappig. Meteen dezelfde avond hebben we de foto's op de laptop gezet, en inderdaad, sorry Sospeter, maar je ziet er wel lachwekkend uit, maar we zijn gek met je. Ingrid. ZATERDAG 5 SEPTEMBER. nA weer een goede nachtrust te hebben gehad, en heerlijk ontbijt, zijn we dan onze fietsen gaan halen. Eerst nog wat boodschappen gedaan en daarna naar Maria. Het was warm op de fiets en na zo'n half uur arriveerden wij bij het grote witte huis waarachter Maria woont. Dit keer werden we al aan de straat begroet. Maria is dus weer een klein shopje begonnen met Kanga's, je weet wel van die mooie gekleurde doeken. Het weerzien was geweldig. Tevens het terugzien van de kinderen, met name Elisabeth die vorig jaar is geboren en die we na 2 uur in het ziekenhuis hebben bezocht. Elisabeth zag er goed uit , een vrolijk meisje dat wel vaker mzungus( blanken) heeft gezien. Na bijgekletst te hebben met Maria zijn we naar haar huis gelopen. Nou ja, huis...... Het aanzicht was schrikwekkend, al haar land om het huis is weg en Maria's bouwkeetje is nu omsingeld door hoge muren. Dit zijn de muren van de grote huizen die door blanken zijn gebouwd inclusief zwembad etc. Met andere woorden, binnenkort is Maria haar huisje kwijt, ze moet verkassen want de blanken hebben de grond gekocht. Waar ze dan naar toe moet gaan.......geen idee. Haar dochter Marion was er niet, net zoals de tweeling, die ik vorig jaar persoonlijk een naam heb gegeven. Ingrid, 1 van de tweeling blijkt malaria te hebben en is dus die morgen naar het ziekenhuis gegaan. Ze zouden die middag terugkomen, maar daar konden Fons en ik niet op wachten. We besloten dus om de volgende dag nog even terug te komen. In de middag is Ing lekker bij de cottage gebleven. 1 van de jongens die in de cottage werkt, was voor ons naar Mombasastad om draadloss internet te kopen. Wel gaaf om hier internet te hebben zodat we niet steeds hoeven in te loggen in een internetcafe of in een 1 of andere lodge of camp. Fons is diezelfde middag met de fiets naar Neptune hotel gefietst om te informeren of het mogelijk is om voor 1 dag te boeken zodat we de mensen die we daar na jaren kennen hallo kunnen zeggen. Tevens is Fons naar Robert gefietst. Robert is een safariaanbieder die tegenover Neptune hotel zit. We hebben nog nooit een safari bij hem geboekt omdat hij gewoon te hoog met de prijs zit. Maar goed, een praatje maken kan natuurlijk altijd, en Fons kent hem goed. Robert heeft wel bevestigd dat de reden inderdaad een liefdesaffaire was met als gevolg moord waarom wij niet naar Ziwani-voyagercamp konden. Bij Neptune is Fons zich rotgeschrokken. We moeten 40 euro betalen p.p om alleen al het hotel binnen te komen van 10 tot 16 met alleen een standbedje en lunch. Die zijn dus niet goed wijs.......Indiers....we gaan dus niet. Dan maar geen bekenden zien. Dezelfde avond hebben we weer heerlijk gegeten van een maaltijd bereid door onze kok Hassan. Nadat deze naar huis is gegaan, kwam de bewaker een bezoekje brengen. We vinden het hartstikke leuk dat het personeel steeds bij ons komt , maar het gaat soms te koste van je privacy. Van de andere kant zeggen we dan ook wel dat het genoeg is geweest. Goed, de bewaker kwam dus bij ons een praatje maken. Dezelfde middag was er een kokosnoot uit de boom gevallen, en Fons had deze op een boomstam gelegd.De bewaker had een pijl en boog bijzich....jaja.....we worden beschermd.....dus de jongens kwamen al snel op het idee om met de pijl en boog op de kokosnoot te schieten. Wie hem als eerste zou raken zou de grote winnaar zijn. Tja....dit werd dus lachen. Fons spande de pijl en boog en het zag er allemaal erg proffesioneel uit, maar helaas Fons. Op het moment dat je de pijl losliet viel die meteen op de grond. Dit was zo komisch om te zien dat de bewaker helemaal in een deuk lag en zei, als er een vijand in de buurt was geweest en je had zo op hem geschoten dan had ie zich kapot gelachen. Uiteindelijk na tientallen pogingen voor beiden , was Fons toch degene die de kokosnoot raakte. Hollands glorie overwon, en dit heeft de bewaker nog een uur moeten aanhoren.....hihihihi. Na nog een borrel te hebben gedronken, Kenya Gold....zijn we maar weer gaan slapen. De dag was weer eens perfect.

ZONDAG 6 SEPTEMBER 2009 Vandaag zouden we dan nog eens terug gaan naar Maria. Dit keer niet met een fiets maar met de taxi. Maria was wederom blij ons terug te zien, en ja, dit keer was haar dochter Marion er ook met de tweeling Ingrid en Emma. Inderdaad de kleintjes waren gegroeid, maar Ingrid was erg hangerig en gloeide als een kooltje. Malaria dus, maar ze heeft een injectie gekregen, dus dit moet weer goedkomen. Kenianen krijgen gemiddeld 1 a 2 keer per jaar malaria. Nadat we een uurtje of 2 bij Maria zijn geweest, zijn we met de taxi teruggegaan naar de cottage.

Na 2 doeken te hebben gekocht uit Maria´s stalletje ( winkeltje) zijn we naar haar huis gelopen.

Maria's man Peter en de kinderen kwamen ons al tegemoet en de kleine Elisabeth die dus vandaag precies een jaar oud is geworden, hebben we met z'n

allen toegezongen " Happy birthday to u ". Na een uurtje in elkaars gezelschap te zijn geweest stond de taxi alweer klaar om

ons naar Ndege terug te brengen. De rest van de dag hebben we doorgebracht aan "ons" zwembad. In de avond zijn we weer bij Peter van MICS ( de safariboer)

gaan eten. We waren zo ongeveer de enigste gasten op een paar fanatieke bierdrinkende Kenianen na. Fons had allerlei adviezen in een schrift opgeschreven.

Peter is net dit restaurantje begonnen, maar heeft duidelijk geen ervaring. Samen met Peter werden de tips doorgesproken en

we zijn nog even met zijn kok in gesprek gegaan. Deze heeft een goede instelling en weet waar ie over praat. Fons adviezen werden hoe dan ook in dank afgenomen.

We zijn benieuwd als we volgend jaar terug komen wat hij met de tips heeft gedaan. Tevens hebben we Peter de kok Hassan aangeraden die op

dit moment voor ons kookt in Ndege cottage. Peter had al aangegeven in de toekomst een tweede kok te willen aannemen want 1 is te weinig van s'morgens tot middernacht.

Na een heerlijke maaltijd, een goed gesprek en wat wijntjes, heeft Peter ons met de auto teruggebracht naar Ndege waar we werden opgewacht door de bewaker en Suzy

de hond.Suzy is een oude hond maar zeer waakzaam.Als wij aanwezig zijn bij onze cottage, dan is Suzy er ook om met ons te spelen of voor een aai over de bol.

En zo was er weer een dag voorbij......het gaat te snel !