Our memories of Kenya.

Hallo allemaal,

Goed, hier zijn we weer na enkele dagen zonder internet. Ik moet even terugdenken wat er ook alweer is gebeurd de afgelopen dagen.

Dus na Panafric te hebben uitgezwaaid en natuurlijk Anton, zijn we samen met Armstrong op weg gegaan richting Amboseli, een natuurpark. Onderweg werd Armstrong afgelost door Bedan die met een jeep op ons stond te wachten.Eenmaal in Amboseli aangekomen na zo´n 4 uur rijden, zijn we ons kapot geschrokken. Het land is verschrikkelijk droog, geen groen te zien. En iedere 10 meter zie je dode dieren liggen, gnoe´s , zebra´s, buffels en zelfs een klein olifantje. We hadden de nare berichten al thuis gelezen,maar nu alles met eigen ogen te zien heeft er bij ons ingehakt. Echt mensen, Kenya is in nood, de dieren, de natuur, de mensen. Het moet erg snel gaan regenen anders breekt de hel los ! Eenmaal aangekomen in het Safaricamp, konden we onze gedachten weer wat relativeren. Het tentencamp Sentrim was fantastisch.

Net nieuw, maar prachtige tenten met uitzicht op de Killimanjaro, de hoogste berg in Tanzania bedekt met sneeuw. Dat het camp net nieuw is was wel te merken. Het eten is niet perfect, net zoals het personeel. Allemaal zeer vriendelijk maar ze moeten nog veel leren. In de avond zittend bij het campvuur met een glaasje wijn of 2,3,4 haha, kwam Fons in gesprek met een Masai. Alles wat Fons vroeg werd met Yes beantwoord. Al snel bleek dat de jongen helemaal geen Engels sprak en begreep. We hadden net zo goed kunnen vragen: " Do you want to give me 10000 euro ? " dan was het antwoord YES geweest....hihi.

De volgende ochtend zijn we al vroeg vertrokken richting Tsavo west. De bedoeling was dat we naar Ziwani Voyager tentencamp zouden gaan. Hier zijn we al 2 keer eerder geweest en we kennen darr een ranger goed. Hij wist dat we zouden komen, dus daar hebben we ons op verheugd.Helaas kregen we de mededeling dat dit voor ons werd geannuleerd door overboeking. Ik dacht, dit kan niet waar zijn en hebben Bedan verteld dat een kennis ons daar verwachte. Later kregen we van Bedan te horen dat de menzen in Ziwani zijn geevacueerd. Door een liefdesdrama heeft een ranger een personeelslid doodgeschoten. Dit verhaal is later door niemand meer bevestigd, nee het was overboeking zei iedereen. Wij denken dat Bedan eerlijk tegen ons is geweest en dat de rest dit voor ons heeft willen verzwijgen, we zijn immers toeristen. We hebben over dit verhaal nog lang nagedacht, en tja, ook dit is AFRICA ! Goed uiteindelijk zijn we overgeplaatst naar Severin safaricamp. Ik had er behoorlijk de pest in, maar eenmaal daar aangekomen vielen we bijna om van verbazing.Wat een geweldig camp. De tenten zijn enorm en allemaal rond. De gehele omgeving is adembenemend. Allemaal kleine dieren om je heen en de eekhoorntjes eten uit je hand aan tafel. Het personeel is erg attent en correct. Wow dachten we nog, wat een perfect alternatief. Die avond hebben we besloten om misschien volgend jaar weer terug te gaan. De vrouwelijke manager kwam tijdens diner bij ons aan tafel. Een aardige Duitse dame die dus samen met haar man als managerscouple dit camp runnen. We dachten meteen, we moeten een praatje maken met deze mensen voor informatie etc want tje zoals jullie weten hebben we een droom. Dit praatje werd uiteindelijk gemaakt, en zo hebben we uren met deze mensen samengezeten. Verder wijk ik hier nog niet overuit. De volgende ochtend hadden we echt het gevoel nog niet weg te willen, maar helaas. Vandaag moesten we de lange rit naar de kust maken. De volgende keer zullen we hier een paar dagen langer blijven. Tsavo is een prachtig natuurpark, met rood zand, kronkelige weggetjes en ruige natuur, maar ook hier alles droog en dode dieren. Een nijlpaard lag dood aan de kant van het water, zo triest. De reis naar de kust duurde lang en na een breek in VOI waar we hebben geluncht kreeg Ik het moeilijk. De avond ervoor tijdens het gesprek met de managers ben ik lekgeprikt door zandvlooien aan mijn voeten. Dit heb je eerst niet in de gaten, maar vandaag werd de jeuk enorm. 1,2,3..........75 beten, wat een ellende. Tegen 16.00 uur kwamen we dan aan in Diani. Bedan stelde voor om eerst maar even naar MICS te gaan, naar Peter, waar wij altijd onze safaris boeken. We begrepen eerst niet waar Bedan ons naar toe bracht. Later bleek dat MICS-Tours is verhuist. Zijn vrouw Nancy stond ons al op te wachten, een geweldige vrouw. Na een omhelzing werden we naar binnen gebracht om wat bij te kletsen en te drinken. Peter was er ook maar was in een bar. Wij dachten dat hij daar gewoon zat om wat te drinken. Nu bleek dat Peter sinds een week zelf de eigenaar was. Het weerzien met hem was goed. We hebben immers vorig jaar problemen met Peter gehad en onze vakantie was destijds slecht gepland. Om een lang verhaal kort te maken hebben we elkaar vergeven en weer contact gemaakt. Dus dit jaar gewoon weer bij Peter geboekt. Peter bood ons een drankje aan, dus dat Tusker biertje ging er wel in. Na een uurtje samen met Peter en Nancy aan tafel te zitten gezeten en bij te kletsen bood Peter ons aan om deze avond terug te komen voor diner bij hem op zijn kosten.Dit heeft ons aan het denken gezet want we hadden immers een afspraak gemaakt voor die avond met Sospeter. Sospeter is een goede vriend van ons al een paar jaar, maar je moet wel even een knop omzetten. Sospeter is een jongen maar dan in een verkeerd lichaam als je begrijpt wat ik bedoel. Sos ziet er nu uit als een meisje  en leeft niet meer in Diani aan de kust maar is verhuist naar Nairobi. Hij/zij is voor 2 dagen speciaal voor ons naar de kust gekomen. Hoe moesten we nu die afspraak met Sos annuleren. Peter wilde met ons wat goedmaken denk ik. dit aanbod hebben we dan ook geaccepteerd, maar we wilden eerst even inchecken bij de cottage die we hebben gehuurd en ons opfrissen. Ja, ja dit keer geen Neptune hotel, maar een eigen huisje met kok. Aangekomen bij Ndege cottage werden we verrast met het feit dat we de enige gasten zijn. Het hele complex voor ons alleen. Geen management te zien, die zitten in Frankrijk. Wel hebben we een eigen bewaker, tuinman, kamermeisje en een hond, en niet te vergeten een zwembad met ligstoelen voor de deur. Jee, lekker decadent. Na de koffers te hebben uitgepakt hebben we ons opgefrist, de kok geld meegegeven om morgenvroeg boodschappen te doen voor ons ontbijt.Eerst hebben we Sospeter gebeld om af te zeggen, en natuurlijk was ie teleurgesteld maar wel begripvol. De afspraak werd naar de volgende dag verplaatst bij ons in de cottage. Daarna hebben we Peter gebeld en werden we netjes opgehaald door zijn vrouw Nancy met de auto. We hebben die avond Keniaans voer gegeten, maar het was niet verkeerd. Wat uiteindelijk bleek is dat Peter ons had uitgenodigd om met ons te praten over zijn restaurant. Dit keer waren wij de menden met de meeste kennis, de rollen werden omgedraaid. Fons had een waslijst vol, van meubilair tot menu, tot P.R.

We hebben  afgesproken om onze ideeen in kaart te brengen en dit een dezer dagen met hem door te nemen. Peter heeft dit gewaardeerd. Na het diner, zijn we terug gegaan naar Ndege. We waren moe, maar voldaan.

Ingrid.