Our memories of Kenya.

DONDERDAG 31 DECEMBER.

Na een heerlijk ontbijt in het hotel vertrokken we tegen 9 uur richting Narok. Deze reis duurt zo´n 1,5 uur maar wel met een prachtig uitzicht. Bij aankomst bij het huis van Anton werden we opgewacht door Margaret zijn vrouw. Het weerzien was weer fijn, tevens waren dit keer al zijn kinderen thuis dus de familie was compleet. Na een heerlijke lunch, doperwten , rijst en geit, zijn we de nodige boodschappen gaan doen in Narok, we wilden immers oliebollen gaan bakken. Het mixbeslag en de poedersuiker hadden we al meegenomen vanuit Holland. De rest moesten we nog even aanschaffen, en dat was een boel tot en met de pannen toe! De hele familie was natuurlijk nieuwsgierig, wat voor een Hollandse lekkernij gaan die mzungus voor ons maken?

Hallo Allemaal,

Op de eerste plaats wensen we jullie vanuit een warm, nee heet, Kenia een gelukkig Nieuw jaar toe. We zijn al weer enkele dagen in narok en zaten of zonder stroom of we werden zo vermaakt dat er geen tijd over is om het Blog te schrijven.

Ik ga dan ook  even een paar dagen terug om jullie bij te praten. Tevens goed voor ons om even terug te blikken, we hebben zoveel gedaan, gezien en meegemaakt dat het een wir/war in ons hoofd is....dus !

WOENSDAG 30 DECEMBER.

Na een kort hazeslaapje werden we verrast met een wit Borne. De sneeuw was dus toch gekomen. Marcel Witten heeft ons veilig naar Dusseldorf gebracht. Voor ons was het een geweldig idee, wetende de sneeuw en kou snel achter ons te laten en binnen 24 uur de zon weer te zien. De vlucht van Dusseldorf naar Amsterdam verliep perfect. We hadden geluk want eenmaal in Amsterdam te zijn aangekomen bleek dat de eerste vluchten vanuit Dusseldorf al werden geannuleerd i.v.m het slechte weer. In Amsterdam moesten we een uur langer wachten, KLM had een uur vertraging. We konden onze ogen nauwelijks openhouden, dus toch maar weer wat rondlopen en de nodige inkopen doen. De vlucht van Amsterdam naar Nairobi heb ik nauwelijks meegemaakt.Heb alleen maar liggen slapen.....heerlijk ! Antony stond ons zoals vaker de laatste tijd weer op te wachten in Nairobi. Eerst nog een overnachting in het Sarova Panafric hotel om de volgende ochtend door te reizen naar Narok. Het was een zware dag, en beiden helemaal kapot.

Hallo Allemaal,

Nog een paar uur en dan komt Marcel Witten ons ophalen om ons naar Dusseldorf te brengen. Ik hou mijn hart vast, buiten vriest en ijselt het. Als het maar niet glad is straks. Het was een drukke dag vandaag. Eerst de hele dag gewerkt en ik heb nou niet echt de hele dag op mijn gat gezeten ! Verder kwam Fons zijn vader vandaag weer thuis na bijna 2 weken ziekenhuis. Op zijn verjaardag weer thuis was denk ik wel het mooiste cadeau. Het is nu midden in de nacht. De koffers zijn gepakt en Fons ligt al op 1 oor. Steven werkt een princessentaartje van IKEA naar binnen, dat jong spoort niet ! En ik....natuurlijk nog wakker :-). Ik ga zo nog wel een uurtje plat, maar slapen zal het niet worden. De spanning begint weer te stijgen en ik kijk er weer naar uit. Jambo Kenya en alle lieve vrienden, we zijn op weg.

Ingrid.

VRIJDAG 18 SEPTEMBER.

Het is nu 13.00 uur. De koffers zijn nog niet uitgepakt. Fons is alweer begonnen met werken.En ik....???....ik zit nog steeds in de badjas ondertussen dit verhaal te typend.....eenzaam en leeg ! Laat me maar even.

Ingrid.

DONDERDAG 17 SEPTEMBER.

Om 5 uur ging de wekker. De koffers werden weer dichtgegooid en om 6 uur zaten we in de auto richting vliegveld.De reis naar huis is voorspoedig verlopen. Eerst de vlucht van Nairobi naar Amsterdam.Eenmaal in Amsterdam aangekomen, kreeg ik het moeilijk. De tranen kwamen nu met stromen.Toeristen hebben me staan aankijken en zullen zo hun vraagtekens wel hebben gehad.Mijn hart voelde leeg,de pijn van afscheid kwam er nu pas uit. Uiteindelijk zal ditzelfde hart weer gevuld worden met warme herrinneringen.

Ergens in de wereld....7000km verderop...zijn er een heleboel mensen die veel van mij houden.Mijn Keniaanse vrienden en familie, uit het oog maar nooit meer uit het hart !

Ingrid.

WOENSDAG 16 SEPTEMBER

Onze laatste dag in de mara is aangebroken, met een klein beetje vreemd gevoel stonden we op en zijn we om 6.15 uur naar de receptie gelopen om daarna aan onze laatste game drive te beginnen.2 mensen uit singapore kwamen ons vergezellen tijdens deze ochtend, jammer voor hun maar we hebben niet veel speciale dieren gespot.Wel hebben we 3 cheetahs gezien die dachten even een impala te kunnen pakken .Dit feestje ging niet door want ze hadden het in de gaten doormiddel van een waarschuwing van de vogels.

Toch was het een mooi gezicht hoe geconcentreerd deze dieren kunnen zijn. De ochtend bleef enorm koud, de zon wilde er dit keer maar niet doorkomen.

Later aangekomen bij het camp, was daar ook de zon. We zijn dus eerst buiten gaan staan om ons door dit zonnetje op te laten warmen en waar Ing een sigaret kon roken voordat we aan het ontbijt zouden gaan.Tegen 12 uur zijn we de koffers gaan pakken, gaan douchen en tegen 14 uur met de bepakking naar de receptie gegaan.Dag tent, dag mooi uitzicht, tot de volgende keer.

Bij de receptie hebben we afscheid genomen van het personeel en nog wat kleine cadeautjes achtergelaten.Ik dacht bij mezelf, " Ing, je gaat niet janken dit keer, geen traan zul je laten zien"Tja, en toen kwam toch het moment om samen met Anton te vertekken naar de airstrip om uiteindelijk met het kleine vliegtuig te vertrekken naar Nairobi.Anton bleef maar rondrijden in de omgeving van de airstrip. Hij zei, als we maar in de buurt blijven dan zien we het vliegtuig wel aankomen.Ik denk dat hij dit expres deed, zodat we werden afgeleid van het afscheid nemen.Uiteindelijk komt dan toch het uur van de waarheid, en moesten we met de auto naar de airstrip.Nog even praten, en elkaar een hart onder de riem steken en dan de allerlaatste knuffel voordat we het vliegtuig instapten.Ook hier heb ik geen traan gelaten, maar mijn lippen kapotgebeten om het traanvocht te onderdrukken.Dag lieve vriend, we gaan je weer enorm missen. Vanuit de lucht zagen we zijn auto steeds kleiner worden en dat was het dan.Aangekomen in Nairobi, werden we opgewacht door David, een chauffeur van Hotel Sarova Panafric die door Anton was geregeld.Daar hebben we die avond een diner genuttigd en een aantal uren geslapen. De volgende ochtend zouden we om 6 uur vertrekken naar het vliegtuig voor de reis naar huis.

Fons en Ingrid.

DINSDAG 15 SEPTEMBER

Om 5.00 uur opstaan ,wassen tandenpoetsen thee drinken en op weg naar the bush.2 echte masai krijgers gingen mee om ons uitleg te geven over van alles en nog wat over de natuur.De namen waren ole soit en ole hurraru, dus duidelijk masai namen. Ole betekend ; zoon van.Tony reed ons naar het Olare Orok gebied en daar zijn we dan te voet verder gegaan.De thompsons, grant gazelles, impalas en nog vele andere diersoorten keken ons verbaasd aan , masai mensen zijn ze wel gewend maar een paar van die dikke mzungu's hebben ze nog nog nie zoveel gezien nie.Diverse drops hebben we bestudeerd en een aantal schedels van diersoorten geinspecteerd, dit was zeer interessant.Na een dik uur lopen zagen we een grote groep giraffen met veel jonkies erbij, verbaasd als ze waren keken ze ons aan.Het is immers hun gebied wat moeten die mensen daar??Toen ze merkten dat alles ok was gingen ze gewoon verder met waar ze mee bezig waren namelijk; eten, eten en nog eens eten.Opeens zagen we op korte afstand olifanten, die kun je maar beter niet in de buurt hebben als je niet in de auto zit.

Antony kwam dan ook met de auto tussen ons en de olifanten in rijden om zo een soort van bescherming te geven.Als ze een onverwachte move zouden maken konden we direkt in de auto stappen en weg rijden.Ja voor bescherming werd goed gezorgd, ook de 2 masai hadden hun speren bij zich.

Het leek hun toch beter om in de auto plaats te nemen omdat de olifanten stopten met eten, dit betekend dat ze afgeleid waren en ons hadden geroken op afstand.Ze hadden immers ook baby's en dan kunnen ze zeer onverwacht de aanval inzetten, nou daar zaten we niet op te wachten.Na een klein ritje in de auto uit de windrichtng van de olifanten werd eerst gekeken of het veilig was en konden we weer te voet verder gaan.Onertussen hadden we allemaal even de wildernis bewatert en zijn we op zoek gegaan naar een geschikte plek voor ontbijt.Na zo'n wandeling krijg je toch wel trek in een broodje.Samen met de masai en Tony hebben we plaats genomen bij een boom en hebben heerlijk genoten van het ontbijt, hun vehalen en hun zang en dans.Na de nodige foto's zijn we teruggegaan richting het camp.Onderweg kreeg Tony te horen dat er ergens luipaarden zaten met jongen, even daarvoor gespot.Nou wij hebben de gehele omgeving doorgereden maar niets gezien,helaas pindakaas.

Onderweg naar ,,huis,, kwamen we midden op de vlakte een koe tegen die niet meer uit zichzelf in de benen kon komen door zwakte en uitdroging.

Beide masai sprongen uit de auto en hielpen het dier overeind zodat zij op eigen benen kon staan en zo toch naar een veilige plek kon lopen.Tegen 13.00 uur waren we terug, dus we hadden er al 9 uur op zitten die dag.Daarom hebben we maar besloten om s' avonds geen game drive te maken.s'middags hebben we heerlijk gerelaxed en tegen 19.00 uur hebben afgesproken met Tony om nog even gezellig wat te drinken en te kletsen.We zouden een party geven die avond voor de voltallige staff maar helaas voor hun ging het niet door vanwege een ontzettede plens regen die naar beneden kwam.Regen is wederom belangerijker dan een party, we hebben maar besloten Tony geld te geven en dan moeten ze later deze week maar wat van ons drinken.Na het diner wat overigens wederom heerlijk was heeft Tony nog een aantal uren bij ons gezeten.Hij zat mooi op de praatstoel terwijl onze oogjes bijna dichtvielen,wat wel begrijpelijk is na zo'n intensieve dag.Tony het was; ja we vallen in herhaling,wederom een geweldige dag. Tegen 24.00 uur zijn in coma geraakt om de volgende dag tegen 5.15 uur weer gewekt te worden.

Fons.

MAANDAG 14 SEPTEMBER.

We hadden de avond ervoor met Anton afgesproken geen ochtend gamedrive te willen gaan maken, maar een middag. Dit kwam goed uit want Anton zou die ochtend de auto hebben volgeladen met 6 toeristen.Om 11 uur hadden we een massage besproken. Grace de masseuse kwam een uur daarvoor bij de tent. Er bleek een overboeking te zijn. Geen probleem voor ons, dan gaan we gewoon om 14 uur.Ingrid  besloot om haar benen niet te laten masseren.....ze zien er niet uit, de beten van de zandvlooien zijn nog steeds niet genezen.

Een uur massage pfffff ,Ing is het wel gewend maar ik niet , gelukkig was het geen straf, het was eigenlijk best te doen.Alleen als ze aan m'n voeten zaten sputterde ik tegen want dat kan ik beslist nie hebben nie.Na een uur zijn we met onze duffe koppen naar de tent gegaan om ons op te frissen voor de avond game drive.Om half 4 stonden we klaar om weer de wildernis in te gaan.

We zijn richting onze favoriete rivier in het gebied gereden; Talek genaamd.

Die dag er voor had Tony een groep leeuwen gespot die een buffel te pakken hadden en het dier in de rivier of aan de oever lekker zaten te verorberen.

We zouden kijken of er nog wat van over was, nou wij hebben de leeuwen wel gezien maar de buffel was niet meer te vinden.Deze zal wel helemaal opgepeuzeld zijn , eerst door de leeuwen zelf ,daarna de hyena's, daarna de gieren en daarna de nog kleinere diertjes , ieder zo zijn deel.Na rondgereden te hebben in deze prachtige omgeving moest het dak er op omdat het begon te regenen.Geen probleem, regen is immers belangerijker dan wij, want als er ergens water nodig is is het daar wel.Later werd het droog en dachten we een mooie zonsondergang te kunnen zien, helaas verdween de zon snel achter de wolken.Tegen 18.45 uur waren we weer bij de gate van het mara sarova camp en zijn we een afzakkertje gaan nemen in de bar.

Onder het genot van de geweldige muziek van Bonayo hebben we daar een uurtje gezeten en daarna de tent opgezocht.Het diner daarna was perfekt en we zijn tegen 22.30 uur gaan slapen.Dat is wat vroeg voor ons maar we moesten rekening houden met de volgende dag, dan zouden we een nature walk gaan doen.Dat is vrij vermoeiend, 10 km lopen in de wilde natuur met alle dieren op afstand om je heen.Het zou weer een practige ervaring worden.

Lala salama oftewel welterusten en tot morgen.

Fons.

ZONDAG 13 SEPTEMBER.

Op weg naar de Masai Mara en Narok achter ons latend, was de sfeer bedompt in de auto. Afscheid nemen doet pijn en iedereen was zo in eigen gedachten.

Tegen 14.30 kwamen we weer aan in Sarova Mara. De lunch was al voorbij, maar voor ons werd er extra nog een kop soep gemaakt met brood en wat fruit...heerlijk. Ondertussen werden onze koffers naar dezelfde tent gebracht als vorige week....wow te gek, alsof je weer thuis komt.Die middag zijn we bij de tent gebleven. Koffers weer voor de ???? keer uitpakken en daarna een heerlijke douche. Die hadden we immers gemist in Narok.Verder hebben we wat gerelaxed, een beetje bijkomen van het week-end en de reis naar de Mara.

In de avond hebben we een tijd met Anton samen gezeten. Emma zijn dochter had die middag vreselijk gehuild. Wij dachten omdat haar papa weer weg ging van huis. De tranen bleken voor ons bestemd te zijn...de lieverd.

Ik hou van dit meisje....ze is zo lief.De avond hebben we als gewoonlijk afgesloten en moe maar voldaan ons bed opgezocht.De dagen beginnen nu te tellen. Het rot gevoel van vertrekken komt af en toe naar boven. Ik probeer hier tegen te vechten en te genieten tot het laatste uur.

Ingrid.

ZONDAG 13 SEPTEMBER

Opgestaan om 7.30 uur en een goed ontbijt gehad met thee en koffie, de auto opgehaald en de koffer gepakt.We dachten dat we pas s´middags naar de Mara terug zouden gaan maar het liep toch anders. Eerst nog even shoppen met Margaret en ook nog de Keniaanse IKEA bezocht.Pharida de dame van deze cafetaria was zeer verrast ons weer te zien, we hebben allen handen gescud en een paar penne afgegeven toen weer verder gegaan.Van Martin hebben we toen afscheid genomen, hij ging weer naar Nairobi om die dag er na weer naar school te gaan by by Martin see you next time.Ook moesten we pinnen , dit werd een moeilijk verhaal niet 1 bank die onze pas accepteerde , terwijl wij altijd pinnen bij dezelfde bank. goed adn maar niet . We hebben toen maar geld gewisseld op de zwarte markt tegen een gunstige koers.Op weg naar Tony´s huis gaf Margaret al aan dat het afscheid nabij was en ze had het hier duidelijk moielijk mee.We dachten dat we later weg zouden gaan maar dat bleek niet zo te zijn.Bij Tony thuis werd snel duidelijk dat we direct zouden vertrekken .De dames, hielden het niet droog en na een dikke knuffel hebben we toch maar onze koffers gepakt en zijn we in de auto gestapt, bye bye zwaai zwaai, het was weer een geweldig week-end. Wat zullen we jullie missen.

Fons.

ZATERDAG 12 SEPTEMBER.

Zo nu zal ik maar eens een stukje typen, ik Fons dus stond die ochtend op om 7.30 uur en voelde mij al een stuk beter. De koorts was weg en heb deze ochtend weer thee met een boterham gegeten dus nu genoeg hierover.

Na een geweldige douche namelijk een bak water waar je je maar mee moet redden zijn we Narok in gegaan om boodschappen te doen voor de ouders van Anton.We hebben Margaret de vrije gang laten gaan en dat is altijd prachtig om te zien. Ze kan dan lekker graaien op de kosten van een ander, natuurlijk is dat geen probleem ze weet zelf wel wat wel en niet kan.Ook hebben we schoolspulletjes gehaald van het gesponsorde geld wat we van een ieder hebben gekregen in Holland,hiervoor onze hartelijke dank. Volgepakt gingen we naar de Highlands van Narok met de kinderen van Jacintha erbij zaten we met 10 personen in de gammele auto voor een ritje van een klein uur.Aangekomen bij zijn ouders werden we zo hartelijk en warm ontvangen je kan het je niet beter wensen.Opa en Oma kunnen geen woord engels maar aan hun manier van doen kun je merken dat ze het fijn vinden dat we terug zijn. Later bleek wel dat opa aangaf dat hij wensde dat hij beter engels kon en hij wilde dat wij bij hem kwamen wonen.Na even bijgekletst te hebben dmv de tolk Tony kregen we weer een bord voorgeschoteld met gestampte aardappelen en mais waarbij lekkere vette stukken schaap lag.Dit hoefde ik niet te proberen want anders kon ik zo weer richting bed, ik heb een paar hapjes gehad met 3 bananen, Ing heeft nog wel een flinke portie opgegeten.Na de maaltijd zijn we maar eens uit gaan pakken voor de familie.Opa kreeg een jas van fc twente met een horloge en een zaklantaarn, hij glunderde als een klein kind en heeft wel 20 x asante sana gezegd, wat mooi om zo`n man blij te maken met iets wat voor ons maar een kleigheidje is.Oma kreeg een flecejack, een delftsblauw schort, ovenwanten en pannenlappen, ook zij genoot met volle teugen en heeft deze hele midddag met haar jas en schort aan rond gelopen.Natuurlijk zijn we de kids niet vergeten zij kregen lollyy`s, horloges, ballonnen ,potloden, schriften, snoepjes, kauwgom waar ook de oudjes flink in zaten te happen.De oudere jongens hebben we een voetbal gegeven , die hebben we bijna niet weer gezien , ze hebben de hele tijd gevoetbald en hadden geen tijd om iets anders te doen.Na deze party zijn we naar buiten gegaan en hebben we de koe opgezocht die onze hardwerkende vrienden van de Eetkamer hebben gesponsord even een bezoekje gebracht.Nou Joost ,de koe Daphne is een flinke meid net zoals je eigen dochter, kerngezond en volslank. Ze word waarschijnlijk over 8 maand al geinsumineerd om kalfjes te krijegn, dus dat gaat wel goed komen.Ik weet niet of dit ook voor je docher geldt maar daar zul jij wel een stokje voor steken, hi hi.De koeien werden voorzien van water dat uit een put kwam van 40 voet diep, dus wij liepen tussen de koeien met onze camera ´s om deze happening vast te leggen.De hele familie werd ook nog even op de plaat vastgelegd en Martin zal de foto op facebook taggen zodat we al de namen hebben van de personen die er op staan.Opa en Oma wilden nog op de foto met hun kalfjes waar ze zo trots op waren, dit werd ook even gefilmd, leuk om hun dit bij een volgend bezoek te laten zien.Voor Caleb had opa een kip uitgezocht die we mee moesten nemen naar Tony`s huis , dit is een gebruikelijk geschenk van een opa naar z´n kleinzoon.De kip werd in een doos gestopt en onder de stoel in de auto geplaatst.Na nog enkele koppen thee en een gezellig praatje hebben we afsceid genomen van de familie, opa doet altijd even een woordje om ons bepaalde dingen mee te geven, zoals± wens je een veilige terugreis,hoopt ons weer te zien in goede gezondheid,

god bless you,wij zijn nu familie van hun etc etc.Altijd wel een beetje een emotioneel moment, maar aan alles komt een eind , zo ook deze middag.

We zijn weer met z´n tienen in de auto gestapt en werden uitbundig uitgezwaaid door de oudjes. Nog geen 10 minuten onderweg kwm Margaret er achter dat we de melkbeker van Caleb waren vergeten dus moesten we weer terug. Het leven ging daar direkt verder want oma stond al weer in de tuin te werken en opa was niet meer te vinden.Na ongeveer een uur waren we weer bij Tony´s huis. Het was wwer een indrukwekkende middag.S`avonds hebben we Geit gegeten en kool met gestampte aardappen met groen kruiden.

We hebben nog een stukje film gekeken van die dag en naar een video van Steven die een leuk dansje opvoerde, hier werd vreselijk om gelachen die mafkees. tegen 22.30 uur gaan slapen. Wederom een geslaagde dag.

Fons.

VRIJDAG 11 SEPTEMBER

De dag is dan aangebroken om voor 3 dagen naar Narok te gaan naar Antony´s huis. Een prachtig vooruitzicht want we zouden immers zijn familie terugzien, en die is groot.De auto van Andrew een broer van Anton waarmee we de 2 uur durende rit door Masailand zouden maken, was de avond ervoor al gebracht.

Welliswaar een jeep, maar tevens een oud gebakje. Weer een nieuw avontuur tegemoet. Anton kwam ons ophalen bij de tent, we hadden immers mega veel bagage bij ons.Anton had een minder mooi bericht, Jane 1 van de medewerksters van Sarova Mara zou met ons meerijden naar Narok en van daaruit met een Matatu ( busje) naar Nairobi.De reden waarom ze met ons mee zou reizen was minder. Haar zus is dezelfde ochtend overleden. In de auto hadden we de indruk dat ze hier niet helemaal van op de hoogte was maar dat ze haar hebben geinformeerd dat de zus met longontsteking in het ziekenhuis lag.We hebben ons wijselijk stilgehouden, maar we hebben ons enorm rot gevoeld. De rit naar Narok verliep voorspoedig. Je gaat echt door de natuur daar waar de Masai woont en leeft. Alles is er droog, ruw en vol hobbels. De spieren kregen dus een goede training want stilzitten is er niet bij.Koeien, Masai, kinderen,dorpjes,alles komt aan je voorbij.Eenmaal aangekomen in Narok hebben we Jane afgezet bij het busstation. Dag lieve Jane, we wnesen je veel sterkte toe.Nog geen kwartier later arriveerden we bij Antons huis. Daar waar we werden opgewacht door zijn vrouw Margaret. Het weerzien was fantastisch, bijna emotioneel. We hebben elkaar duidelijk gemist. Daarna was het eerste wat in me opkwam de vraag waar de kleine Caleb was. Caleb is de jongste zoon van Anton en Margaret geboren in Maart dus net 5 maanden oud. Toen Caleb werd geboren was voor mij de drang enorm om naar Kenia af te reizen. Ik heb dit idee met Fons besproken, maar uiteindelijk kwam ik toch weer met beide voeten op de grond en heb het laten gaan.Nu was het dan zover. Eenmaal binnen gekomen in het huis troffen we de kleine man aan. Wat een schatje, en wat geweldig om Anton met de kleine te zien.Dit was weer de bevestiging dat Anton een ware familieman is. Na het nodige bijpraten en een Keniaanse lunch ging het mis. Fons voelde zich die ochtend al niet helemaal lekker. Midden in de nacht was hij opgestaan omdat hij een barstende zere kop had. Waarschijnlijk door de zon waar we teveel van op onze koppen hadden gehad de dag ervoor bij de Mara river.Fons gaf aan graag even te willen liggen. Een uur later besloten Anton, Margaret en ik om Emma de dochter van 7 op te halen van school. Emma is mijn vriendinnetje, in het begin meestal verlegen maar dan niet meer bij mij weg te slaan.Voor die tijd toch nog even bij Fons kijken. Fons was wakker en besloot mee te gaan. Dit zijn de momenten die je niet wilt missen, hoe slecht je je ook voelt. Anton's familie is ons verschrikkelijk dierbaar. Dit zijn de dagen waar we al die tijd in Holland naar verlangen. Goed, in de auto was het een gepuf en gezucht voor Fons.Ik wist hierdoor, dit is misse boel. Het weerzien met Emma op school was super. Niks niet verlegen, ze kwam aanrennen en vloog me om de nek. Fons was in de auto blijven zitten. Het is zo leuk om de kinderen uit school te zien komen. Allemaal een uniformpje aan en rugzakje op de rug. Op zulke momenten sta ik te smelten.

Op weg naar Antons huis zijn we Regina op gaan zoeken, het zusje van Anton. Ze leeft en woont bij hen thuis omdat haar werk van daaruit dichterbij is en ze ook Margaret wat kan ondersteunen met de kinderen en huishouden. Regina kwam naar buiten gerend en een dikke omhelzing buiten de auto volgde. Haar werk zat erop dus ze kon meteen met ons mee.Eenmaal weer thuis zijn we thee gaan drinken. Fons had de thee nog niet op of hij lag weer op bed. Een uurtje slapen zou hem goed doen ????? Nog geen uur later klonk er een vreselijk geschreeuw van een kip. Ik naar buiten toe en zag dat Margaret samen met Yacintha de zus van Margaret, een kip te pakken had en slachten. Ok, weer een cultuurshock erbij. Nog geen 15 minuten later stond de kip te pruttelen op het vuur. Ok, vanavond eten we kip....jammie !

Ik had mezelf voordat we hier naar toe gingen, voorgenomen om eens wat vaker bij de vrouwen te zitten.Dus met Caleb in mijn armen ben ik de keuken ingelopen. Regina was chapati, een soort pannenkoekjes, aan het maken. Het deeg werd in bolletjes verdeeld en met een deegroller in ronde pannenkoekjes gerold. Of ik dit niet wilde doen werd me gevraagd. Natuurlijk, dat doe ik wel ff en bracht Caleb terug naar de kamer waar Fons weer was gaan zitten samen met Anton.Goed, deeg rollen....haha....de helft bleef aan de tafel en roller pakken, maar aangezien ik niet snel opgeef ontstonden er na enkele pogingen mooie ronde pannenkoekjes. Ik hoor het Regina nog zeggen, we zijn bijna klaar. Bijna is voor mij een paar minuten, maar dit heeft nog een uurtje geduurd ppppfffff. Wij bereiden een maaltijd in 10 minuten tot een half uur.

Hier doen ze er een paar uur over. Alles word 1 voor 1 bereid. Niks niet een gasfornuis met 4 pitten.Nee , een oventje met kolen, daar kun je het mee doen.

Fons heeft geprobeerd iets te eten, maar de koorts begon op te komen dus na een kopje thee maar weer terug naar bed. Ik heb de volledige maaltijd gehad. De kip was niet te kanen, misschien zat het teveel tussen mijn oren, arm kippie.Later zijn Anton en ik bij Fons gaan kijken. Fons had nu duidelijk koorts en zowel Anton als ik begonnen ons zorgen te maken.

Wat nu als het malaria is. Ineens stond daar dan Martin, 1 van de zonen van Anton. Wat was ik blij hem te zien.Martin is bijna net zo oud als Steven en ik heb altijd veel contact met Martin. Hij houd ons altijd op de hoogte van het reilen en zeilen binnen de familie. De schat was speciaal voor ons terug gekomen uit Nairobi waar hij nu studeert. De andere zoon Bonface die we ook goed kennen kon het niet voor elkaar krijgen om naar huis te gaan....jammer.

We hadden natuurlijk cadeautjes bij ons voor iedereen. Wat is niet belangrijk, maar voor Emma en Caleb hadden we kleertjes meegenomen.

De avond hebben we op tijd afgesloten. Buiten heb ik nog een tijdje met Anton staan praten. Wat te doen met Fons. Ik legde Anton uit dat Fons zijn lichaam altijd sterk reageert en vaak met koorts. We besloten om flessen water bij het bed te zetten en alles goed in de gaten te houden. Mocht het morgenvroeg niet over zijn dan zoeken we een dokter ???? op, en anders was mijn idee om flying doctors erbij te halen om ons naar een ziekenhuis in Nairobi te brengen. Zo zijn we de nacht ingegaan, Fons slapend en de rest met ieder zo zijn eigen gedachten en zorgen.

Ingrid.

DONDERDAG 10 SEPTEMBER. Vandaag stond de lange rit naar de Mara river op de planning. We zouden die ochtend al vroeg vertrekken en ontbijt met ons meenemen. Na een paar uur rijden genietend van het landschap en het nodige wild, besloot Anton om op een speciale plek te ontbijten. We dachten nog, hij zal een mooie boom uitzoeken. Maar de auto reed de heuvel op en daar zijn we uitgestapt. Ik kan niet uitleggen welk fantastisch uitzicht we voor ogen kregen, maar het was adembenemend. Je keek zo het dal van de Mara in, en ooh zo ver....wow. Nog geen 10 minuten later kwamen er nog 2 Sarova auto's aanrijden met in 1 van de 2 Isaac de broer van Anton....nou ja broertje 25 jaar. Isaac zien we iedere vakantie, al jaren lang. Hij werkt voor een andere lodge, maar we komen hem altijd tegen tijdens gamedrives. Deze week werkt Isaac bij Sarova Mara want Anton had chauffeurs tekort. Tijdens het ontbijt op de prachtige heuvel hebben we nog even met Margaret, Antony's vrouw gebeld. Goed om haar te horen, we zouden haar de volgende dag gaan zien tijdens een aantal dagen bij Anton thuis. Bij de Mara river was het erg droog, bijna geen water in de rivier. Wel zagen we veel nijlpaarden en krokodillen. 3 jaar gelden hebben we hier de enorme oversteek van de gnoes gezien. Dit was een spectakel, op onze website vind je hier een filmpje van. Goed, helaas dit keer geen gnoe te zien, dus ook geen migration oftewel oversteek. Wel kwamen we onderweg Bedan tegen, de chauffeur van MICS die ons vorige week door Tsavo en Amboseli heeft gereden. Je praat over een landschap van honderden , duizenden kilometers en zo tref je elkaar weer....geweldig. Tegen 14.00 uur waren we weer terug bij het Sarova camp en allebei verbrand en zo rood als een kreeft.De rest van de middag hebben we na de lunch in de tent doorgebracht. Eerst maar eens een verkoelende douche en daarna uitrusten. De avond hebben we relaxed samen met Anton doorgebracht samen uitkijkend naar de volgende ochtend om naar huis, naar Narok te gaan.

Ingrid.

DINSDAG 8 SEPTEMBER. De grote dag voor ons is aangebroken....De Masai Mara en het weerzien met alle bekenden en onze topper Antony. Om half 8 in de morgen werden we opgehaald door Peter van MICS. Hij zou ons naar de airstrip brengen om van daaruit met het kleine vliegtuigje een vlucht van 2 uur te maken richting Masai Mara. We hebben dit keer fantastische herrinneringen aan Peter. Hij heeft ons dit keer enorm in de watten gelegd en hierdoor de banden versterkt. De vlucht verliep voorspoedig en eenmaal aangekomen op de airstrip van Keekorok, zagen we Anton op afstand al staan. Dit keer was hij niet alleen, Muriuku was er ook, de kleinste Keniaan die we ooit hebben gezien. Anton stond met een groot krijtbord in de hand, dus wij dachten dat hij ook andere gasten stond op te wachten. Ok, dachten we nog, dit keer geen privesafari. Toen Anton met zijn bord dichter bijkwam werd al gauw duidelijk dat onze namen op het bord stonden. Dit keer onze Masai namen Tiampati en Nairesiae Eefting....geweldig...de grapjas. Na een ontvangst bij de auto met verkoelende handdoekjes en heerlijk vruchtensap zijn we aan onze eerste gamedrive begonnen. Wat is het toch een paradijs op aarde om door de natuur te gaan met de volle zon op je kop, de natuur, de dieren en de geluiden, we waren weer helemaal thuis. Hier heb ik al die maanden zo naar verlangd. Na de nodige dieren te hebben gespot kwamen we na zo´n 1,5 uur bij de Sarova Mara lodge aan. Ook daar weer werden we opgewacht door een Masai met verkoelende doekjes. Welcome home was de reaktie. Aangekomen bij de receptie zag Carol ons op afstand al aankomen. Rennend vlogen we elkaar in de armen. Er zaten allerlei toeristen te kijken en zichzelf af te vragen wat er toch allemaal gebeurde. Personeel kwam aangelopen van alle kanten om ons te begroeten....wat een warm welkom ! We hoefden niet officieel in te checken en werden rechtstreeks naar ons verblijf gebracht. En ook dit keer weer een luxe tent met uitzicht op de Masai Mara met al zijn dieren. We hebben tent nummer 66 en dit blijkt de tent te zien waar Dhr Branson altijd slaapt....een dikke pief uit Engeland die hier hoog aangeschreven staat. Eerst maar eens bijkomen, koffers uitpakken en natuurlijk koffie zetten, we blijven tenslotte Nederlanders. Tegen 4 uur in de middag zijn we aan onze eerste gamedrive begonnen.Dit keer een verademing om weer meer dieren te zien...en dit keer geen dode zoals in Tsavo en Amboseli. De natuur in de Mara is ook droog, meer meer groen. We hebben die middag een luipaard gezien en uiteindelijk zijn we in een regenbui beland. Het dak van de auto ging dicht en je merkt op zo´n moment meteen dat het koud word. In de regenbui hebben we nog een tijdje staan kijken naar een groep leeuwen die met elkaar aan het spelen waren en probeerden een boom in te klimmen.Na de gamedrive zijn we zoals altijd aan de open haard gaan zitten met een goed glas wijn. Iedereen kwam even langs om een hand te geven en hallo te zeggen. 78 man personeel, en ze weten allemaal dat we er zijn. Het diner heeft zoals altijd weer goed gesmaakt en tegen 23 uur zijn we het bed op gaan zoeken.Op naar een volgende dag.

WOENSDAG 9 SEPTEMBER. Om 5.45 uur stonden we weer naast ons bedje. Wat een heerlijke bedden hebben ze hier, die willen we thuis ook. Zo duf als 2 konijnen zijn we richting het restaurant gelopen om wat koffie te drinken en wakker te worden.Anton was er al dus konden we direct vertrekken voor een gamedrive. Het was vrij koud deze ochtend, maar daar zijn we altijd op voorbereid. Anton stelde voor om een neushoorn te gaan zoeken, die moest ergens in de omgeving rondlopen met baby. Helaas geen neushoorn, maar wel wat leeuwen en hyena´s. Hoe dan ook het maakt niets uit wat we wel of niet zien rijden door de natuur is al een kado. Die middag zijn we wat gaan relaxen bij de tent. Fons lag voor de tent op een ligbed en ik heerlijk op bed. Tegen half 4 zaten we weer met een kop koffie te wachten op Anton. Carol kwam bij ons samen met de Chef kok Joseph. Deze kenden we nog niet, de laatste keer in januari was er een andere chef. Na een leuke babbel beloofde hij ons dat we deze middag een neushoorn zouden gaan zien, hij zou hiervoor een gebed doen...???...OK! Dus ik zei...en wat als we geen neushoorn gaan zien ? Nou...dan zou hij de hele nacht opblijven en de bijbel lezen. Lachen....daarna zijn we aan een nieuwe gamedrive begonnen.We zijn naar de Sandriver gereden, dit is een rivier en je voelt hem al komen...met alleen zand. We hebben wat giraffen gezien en een ooievaar met prachtige kleuren, maar voordat we deze op de foto konden zetten was ie alweer weg, zo schuw.Elanden kwamen aan ons voorbij, de grootste in zijn soort. Tegen de tijd dat het al schemer werd ontdekte Anton een grote groep leeuwen. Doordat we hier een tijdje hebben staan kijken, bleek het al later te zijn dan we dachten. We moesten nu vol gas maken om op tijd binnen het camp terug te keren. Scheurend over de zandweg zagen we in het donker de schimmen van 2 dieren, een moder met kind. Zowel Fons als Anton dacht dat het 2 buffels waren , maar ik zei volgens mij zijn het neushoorns. Anton stopte de auto en reed terug, en ja hoor het waren 2 neushoorns....haha gespot door Ingrid en een geluk voor Joseph de chefkok want hij kon diezelfde nacht gewoon zijn ogen sluiten en de bijbel dichtlaten....hihi. Na een wijntje aan het zo bekende vuur zijn we ons voor het diner gaan opfrissen. Daarna heeft Anton nog een tijdje bij ons gezeten. De avond werd weer afgesloten met perfect diner en borrel waarna we ons bed hebben opgezocht. In Nederland zit ik tot midden in de nacht op, hier ga ik met sesamstraat tijd plat.....de wereld is anders hier.

Ingrid.

MAANDAG 7 SEPTEMBER.

Vandaag zijn we dan alweer 14 jaar getrouwd.......mijlpaaltje !

We lagen nog in bed toen we Hassan al in de keuken hoorden rommelen en Carolyn hoorden vegen. Ja, er word goed voor ons gezorgd.Na weer een heerlijk ontbijt, is Fons samen met Hassan boodschappen voor het diner gaan doen. De 3 kinderen van Hassan waren ook bij Ndege. De jongste van de 3 heeft ook malaria en zou vandaag zijn tweede injectie krijgen. De kinderen zijn bij mij gebleven. Samen met hen en Carolyn heb ik een mailadres aangemaakt op de computer voor Carolyn. Dit zijn kleine dingen die je voor iemand kunt doen, maar waar ze enorm blij van worden. Later die dag is Fons nog eens samen met Hassan in een matatu gaan kijken naar stukken grond aan de kust die te  koop staan. Ook heeft Fons alleen nog wat boodschappen gedaan, de bedoeling was dat hij een fiets zou huren om ook nog een keer bij Maria langs te gaan.We hadden nog een telefoon voor Marion, de dochter, die Fons wilde afgeven. Op weg naar de fietsenverhuurder kwam Fons een man tegen bij een shopje die zei dat Fons zijn fiets wel mocht meenemen.Fons kwam nog even terug bij de cottage om de boodschappen terug te brengen en om zijn Keniaanse mountainbike te showen.Voor mij had hij een bos rozen meegenomen voor onze trouwdag. Wow....rozen in Kenia.De middag was bewolkt en hebben we niet zoveel gedaan. Tegen 18.00 uur kwam Hassan terug om voor ons weer te koken. Fons had een watermeloen gekocht want diezelfde avond zou de bewaker er weer zien waarmee Fons de kokosnoot had  beschoten met pijl en boog. Fons dacht, als ie geen kokosnoot kan raken, dan moet het lukken met een grote watermeloen.Het diner bestond dit keer uit broccoli, biefstuk met pepersaus, zelfgemaakte frites en een heerlijke tomatensoep vooraf. Allemaal supervers. Hassan heeft gezellig met ons meegegeten.Later op de avond was de watermeloen aan de beurt. Dit keer heeft de bewaker Samson gewonnen. 1-1.Volgend jaar maar weer iets nieuws bedenken.

Ingrid.

VRIJDAG 4 SEPTEMBER 2009. Hallo allemaal, daar zijn we weer. Iedere keer als ik schrijf loop ik een paar dagen achter. Lastig om terug te denken als je zoveel indrukken opdoet. Goed, vrijdagmorgen,we zijn begonnen met een heerlijk ontbijt die werd bereid door Hassan de kok. Ja, we hebben een eigen kok in de cottage, waar we gebruik van kunnen maken. We hoeven alleen maar te vertellen wat we willen eten en hij haalt de boodschappen en bereid onze maaltijd. Na een heerlijk ontbijtje zijn we Diani ingelopen om voor onszelf wat boodschappen te doen. Echt waar je kunt hier alles krijgen, maar betaald daar soms ook de prijs naar. Tevens hebben we 2 fietsen gehuurd om de volgende dag mee naar Maria te gaan met de vele kinderen. In de middag heb ik het rustig aangedaan want mijn voeten begonnen als een idioot te jeuken en te zwellen.Bij de apotheek ( ja die hebben ze hier ook ) heb ik de uitslag laten zien en hebben ze me daar een zalf meegegeven en tabletten. Ik blijk een enorme allergische reaktie te hebben. Tegen 18.00 uur kwam onze kok weer bij de cottage om een heerlijke maaltijd te bereiden. We zouden die avond immers bezoek krijgen van Sospeter. Het menu dat we hadden aangegeven bestond uit pompoensoep,groente, gamba's en snapper, zo uit de zee dus vers. Tegen een uur of 18.30 kwam dan een taxi aangereden, met daarin Sospeter. Fons en ik hebben ons doodgelachen, want het was alsof de grootste hoer( sorry dat ik het zeg) vanuit Amsterdam was overgebracht naar Kenya. Ik heb zelden zulke naaldhakken gezien. Maar goed, het is en blijft een mens met een goed hart, en dus fijn om terug te zien. Ik denk dat het personeel van deze cottage bijna van de benen ging, of het in zijn of haar broek heeft gedaan....haha. Wat kan het ons ook schelen wat een ander denkt. We hebben die avond heerlijk gegeten en ook Hassan de kok heeft met ons meegegeten. Hassan is moslim en zit nu midden in de ramadan. Na een heerlijke avond vol goede gesprekken, lekker eten en een goed glas wijn, is Sospeter tegen 22.00 uur vertrokken. In de taxi zaten nog 2 andere dames, en 1 bleek ons te kennen van enkele jaren geleden, erg grappig. Meteen dezelfde avond hebben we de foto's op de laptop gezet, en inderdaad, sorry Sospeter, maar je ziet er wel lachwekkend uit, maar we zijn gek met je. Ingrid. ZATERDAG 5 SEPTEMBER. nA weer een goede nachtrust te hebben gehad, en heerlijk ontbijt, zijn we dan onze fietsen gaan halen. Eerst nog wat boodschappen gedaan en daarna naar Maria. Het was warm op de fiets en na zo'n half uur arriveerden wij bij het grote witte huis waarachter Maria woont. Dit keer werden we al aan de straat begroet. Maria is dus weer een klein shopje begonnen met Kanga's, je weet wel van die mooie gekleurde doeken. Het weerzien was geweldig. Tevens het terugzien van de kinderen, met name Elisabeth die vorig jaar is geboren en die we na 2 uur in het ziekenhuis hebben bezocht. Elisabeth zag er goed uit , een vrolijk meisje dat wel vaker mzungus( blanken) heeft gezien. Na bijgekletst te hebben met Maria zijn we naar haar huis gelopen. Nou ja, huis...... Het aanzicht was schrikwekkend, al haar land om het huis is weg en Maria's bouwkeetje is nu omsingeld door hoge muren. Dit zijn de muren van de grote huizen die door blanken zijn gebouwd inclusief zwembad etc. Met andere woorden, binnenkort is Maria haar huisje kwijt, ze moet verkassen want de blanken hebben de grond gekocht. Waar ze dan naar toe moet gaan.......geen idee. Haar dochter Marion was er niet, net zoals de tweeling, die ik vorig jaar persoonlijk een naam heb gegeven. Ingrid, 1 van de tweeling blijkt malaria te hebben en is dus die morgen naar het ziekenhuis gegaan. Ze zouden die middag terugkomen, maar daar konden Fons en ik niet op wachten. We besloten dus om de volgende dag nog even terug te komen. In de middag is Ing lekker bij de cottage gebleven. 1 van de jongens die in de cottage werkt, was voor ons naar Mombasastad om draadloss internet te kopen. Wel gaaf om hier internet te hebben zodat we niet steeds hoeven in te loggen in een internetcafe of in een 1 of andere lodge of camp. Fons is diezelfde middag met de fiets naar Neptune hotel gefietst om te informeren of het mogelijk is om voor 1 dag te boeken zodat we de mensen die we daar na jaren kennen hallo kunnen zeggen. Tevens is Fons naar Robert gefietst. Robert is een safariaanbieder die tegenover Neptune hotel zit. We hebben nog nooit een safari bij hem geboekt omdat hij gewoon te hoog met de prijs zit. Maar goed, een praatje maken kan natuurlijk altijd, en Fons kent hem goed. Robert heeft wel bevestigd dat de reden inderdaad een liefdesaffaire was met als gevolg moord waarom wij niet naar Ziwani-voyagercamp konden. Bij Neptune is Fons zich rotgeschrokken. We moeten 40 euro betalen p.p om alleen al het hotel binnen te komen van 10 tot 16 met alleen een standbedje en lunch. Die zijn dus niet goed wijs.......Indiers....we gaan dus niet. Dan maar geen bekenden zien. Dezelfde avond hebben we weer heerlijk gegeten van een maaltijd bereid door onze kok Hassan. Nadat deze naar huis is gegaan, kwam de bewaker een bezoekje brengen. We vinden het hartstikke leuk dat het personeel steeds bij ons komt , maar het gaat soms te koste van je privacy. Van de andere kant zeggen we dan ook wel dat het genoeg is geweest. Goed, de bewaker kwam dus bij ons een praatje maken. Dezelfde middag was er een kokosnoot uit de boom gevallen, en Fons had deze op een boomstam gelegd.De bewaker had een pijl en boog bijzich....jaja.....we worden beschermd.....dus de jongens kwamen al snel op het idee om met de pijl en boog op de kokosnoot te schieten. Wie hem als eerste zou raken zou de grote winnaar zijn. Tja....dit werd dus lachen. Fons spande de pijl en boog en het zag er allemaal erg proffesioneel uit, maar helaas Fons. Op het moment dat je de pijl losliet viel die meteen op de grond. Dit was zo komisch om te zien dat de bewaker helemaal in een deuk lag en zei, als er een vijand in de buurt was geweest en je had zo op hem geschoten dan had ie zich kapot gelachen. Uiteindelijk na tientallen pogingen voor beiden , was Fons toch degene die de kokosnoot raakte. Hollands glorie overwon, en dit heeft de bewaker nog een uur moeten aanhoren.....hihihihi. Na nog een borrel te hebben gedronken, Kenya Gold....zijn we maar weer gaan slapen. De dag was weer eens perfect.

ZONDAG 6 SEPTEMBER 2009 Vandaag zouden we dan nog eens terug gaan naar Maria. Dit keer niet met een fiets maar met de taxi. Maria was wederom blij ons terug te zien, en ja, dit keer was haar dochter Marion er ook met de tweeling Ingrid en Emma. Inderdaad de kleintjes waren gegroeid, maar Ingrid was erg hangerig en gloeide als een kooltje. Malaria dus, maar ze heeft een injectie gekregen, dus dit moet weer goedkomen. Kenianen krijgen gemiddeld 1 a 2 keer per jaar malaria. Nadat we een uurtje of 2 bij Maria zijn geweest, zijn we met de taxi teruggegaan naar de cottage.

Na 2 doeken te hebben gekocht uit Maria´s stalletje ( winkeltje) zijn we naar haar huis gelopen.

Maria's man Peter en de kinderen kwamen ons al tegemoet en de kleine Elisabeth die dus vandaag precies een jaar oud is geworden, hebben we met z'n

allen toegezongen " Happy birthday to u ". Na een uurtje in elkaars gezelschap te zijn geweest stond de taxi alweer klaar om

ons naar Ndege terug te brengen. De rest van de dag hebben we doorgebracht aan "ons" zwembad. In de avond zijn we weer bij Peter van MICS ( de safariboer)

gaan eten. We waren zo ongeveer de enigste gasten op een paar fanatieke bierdrinkende Kenianen na. Fons had allerlei adviezen in een schrift opgeschreven.

Peter is net dit restaurantje begonnen, maar heeft duidelijk geen ervaring. Samen met Peter werden de tips doorgesproken en

we zijn nog even met zijn kok in gesprek gegaan. Deze heeft een goede instelling en weet waar ie over praat. Fons adviezen werden hoe dan ook in dank afgenomen.

We zijn benieuwd als we volgend jaar terug komen wat hij met de tips heeft gedaan. Tevens hebben we Peter de kok Hassan aangeraden die op

dit moment voor ons kookt in Ndege cottage. Peter had al aangegeven in de toekomst een tweede kok te willen aannemen want 1 is te weinig van s'morgens tot middernacht.

Na een heerlijke maaltijd, een goed gesprek en wat wijntjes, heeft Peter ons met de auto teruggebracht naar Ndege waar we werden opgewacht door de bewaker en Suzy

de hond.Suzy is een oude hond maar zeer waakzaam.Als wij aanwezig zijn bij onze cottage, dan is Suzy er ook om met ons te spelen of voor een aai over de bol.

En zo was er weer een dag voorbij......het gaat te snel !

Hallo allemaal,

Goed, hier zijn we weer na enkele dagen zonder internet. Ik moet even terugdenken wat er ook alweer is gebeurd de afgelopen dagen.

Dus na Panafric te hebben uitgezwaaid en natuurlijk Anton, zijn we samen met Armstrong op weg gegaan richting Amboseli, een natuurpark. Onderweg werd Armstrong afgelost door Bedan die met een jeep op ons stond te wachten.Eenmaal in Amboseli aangekomen na zo´n 4 uur rijden, zijn we ons kapot geschrokken. Het land is verschrikkelijk droog, geen groen te zien. En iedere 10 meter zie je dode dieren liggen, gnoe´s , zebra´s, buffels en zelfs een klein olifantje. We hadden de nare berichten al thuis gelezen,maar nu alles met eigen ogen te zien heeft er bij ons ingehakt. Echt mensen, Kenya is in nood, de dieren, de natuur, de mensen. Het moet erg snel gaan regenen anders breekt de hel los ! Eenmaal aangekomen in het Safaricamp, konden we onze gedachten weer wat relativeren. Het tentencamp Sentrim was fantastisch.

Net nieuw, maar prachtige tenten met uitzicht op de Killimanjaro, de hoogste berg in Tanzania bedekt met sneeuw. Dat het camp net nieuw is was wel te merken. Het eten is niet perfect, net zoals het personeel. Allemaal zeer vriendelijk maar ze moeten nog veel leren. In de avond zittend bij het campvuur met een glaasje wijn of 2,3,4 haha, kwam Fons in gesprek met een Masai. Alles wat Fons vroeg werd met Yes beantwoord. Al snel bleek dat de jongen helemaal geen Engels sprak en begreep. We hadden net zo goed kunnen vragen: " Do you want to give me 10000 euro ? " dan was het antwoord YES geweest....hihi.

De volgende ochtend zijn we al vroeg vertrokken richting Tsavo west. De bedoeling was dat we naar Ziwani Voyager tentencamp zouden gaan. Hier zijn we al 2 keer eerder geweest en we kennen darr een ranger goed. Hij wist dat we zouden komen, dus daar hebben we ons op verheugd.Helaas kregen we de mededeling dat dit voor ons werd geannuleerd door overboeking. Ik dacht, dit kan niet waar zijn en hebben Bedan verteld dat een kennis ons daar verwachte. Later kregen we van Bedan te horen dat de menzen in Ziwani zijn geevacueerd. Door een liefdesdrama heeft een ranger een personeelslid doodgeschoten. Dit verhaal is later door niemand meer bevestigd, nee het was overboeking zei iedereen. Wij denken dat Bedan eerlijk tegen ons is geweest en dat de rest dit voor ons heeft willen verzwijgen, we zijn immers toeristen. We hebben over dit verhaal nog lang nagedacht, en tja, ook dit is AFRICA ! Goed uiteindelijk zijn we overgeplaatst naar Severin safaricamp. Ik had er behoorlijk de pest in, maar eenmaal daar aangekomen vielen we bijna om van verbazing.Wat een geweldig camp. De tenten zijn enorm en allemaal rond. De gehele omgeving is adembenemend. Allemaal kleine dieren om je heen en de eekhoorntjes eten uit je hand aan tafel. Het personeel is erg attent en correct. Wow dachten we nog, wat een perfect alternatief. Die avond hebben we besloten om misschien volgend jaar weer terug te gaan. De vrouwelijke manager kwam tijdens diner bij ons aan tafel. Een aardige Duitse dame die dus samen met haar man als managerscouple dit camp runnen. We dachten meteen, we moeten een praatje maken met deze mensen voor informatie etc want tje zoals jullie weten hebben we een droom. Dit praatje werd uiteindelijk gemaakt, en zo hebben we uren met deze mensen samengezeten. Verder wijk ik hier nog niet overuit. De volgende ochtend hadden we echt het gevoel nog niet weg te willen, maar helaas. Vandaag moesten we de lange rit naar de kust maken. De volgende keer zullen we hier een paar dagen langer blijven. Tsavo is een prachtig natuurpark, met rood zand, kronkelige weggetjes en ruige natuur, maar ook hier alles droog en dode dieren. Een nijlpaard lag dood aan de kant van het water, zo triest. De reis naar de kust duurde lang en na een breek in VOI waar we hebben geluncht kreeg Ik het moeilijk. De avond ervoor tijdens het gesprek met de managers ben ik lekgeprikt door zandvlooien aan mijn voeten. Dit heb je eerst niet in de gaten, maar vandaag werd de jeuk enorm. 1,2,3..........75 beten, wat een ellende. Tegen 16.00 uur kwamen we dan aan in Diani. Bedan stelde voor om eerst maar even naar MICS te gaan, naar Peter, waar wij altijd onze safaris boeken. We begrepen eerst niet waar Bedan ons naar toe bracht. Later bleek dat MICS-Tours is verhuist. Zijn vrouw Nancy stond ons al op te wachten, een geweldige vrouw. Na een omhelzing werden we naar binnen gebracht om wat bij te kletsen en te drinken. Peter was er ook maar was in een bar. Wij dachten dat hij daar gewoon zat om wat te drinken. Nu bleek dat Peter sinds een week zelf de eigenaar was. Het weerzien met hem was goed. We hebben immers vorig jaar problemen met Peter gehad en onze vakantie was destijds slecht gepland. Om een lang verhaal kort te maken hebben we elkaar vergeven en weer contact gemaakt. Dus dit jaar gewoon weer bij Peter geboekt. Peter bood ons een drankje aan, dus dat Tusker biertje ging er wel in. Na een uurtje samen met Peter en Nancy aan tafel te zitten gezeten en bij te kletsen bood Peter ons aan om deze avond terug te komen voor diner bij hem op zijn kosten.Dit heeft ons aan het denken gezet want we hadden immers een afspraak gemaakt voor die avond met Sospeter. Sospeter is een goede vriend van ons al een paar jaar, maar je moet wel even een knop omzetten. Sospeter is een jongen maar dan in een verkeerd lichaam als je begrijpt wat ik bedoel. Sos ziet er nu uit als een meisje  en leeft niet meer in Diani aan de kust maar is verhuist naar Nairobi. Hij/zij is voor 2 dagen speciaal voor ons naar de kust gekomen. Hoe moesten we nu die afspraak met Sos annuleren. Peter wilde met ons wat goedmaken denk ik. dit aanbod hebben we dan ook geaccepteerd, maar we wilden eerst even inchecken bij de cottage die we hebben gehuurd en ons opfrissen. Ja, ja dit keer geen Neptune hotel, maar een eigen huisje met kok. Aangekomen bij Ndege cottage werden we verrast met het feit dat we de enige gasten zijn. Het hele complex voor ons alleen. Geen management te zien, die zitten in Frankrijk. Wel hebben we een eigen bewaker, tuinman, kamermeisje en een hond, en niet te vergeten een zwembad met ligstoelen voor de deur. Jee, lekker decadent. Na de koffers te hebben uitgepakt hebben we ons opgefrist, de kok geld meegegeven om morgenvroeg boodschappen te doen voor ons ontbijt.Eerst hebben we Sospeter gebeld om af te zeggen, en natuurlijk was ie teleurgesteld maar wel begripvol. De afspraak werd naar de volgende dag verplaatst bij ons in de cottage. Daarna hebben we Peter gebeld en werden we netjes opgehaald door zijn vrouw Nancy met de auto. We hebben die avond Keniaans voer gegeten, maar het was niet verkeerd. Wat uiteindelijk bleek is dat Peter ons had uitgenodigd om met ons te praten over zijn restaurant. Dit keer waren wij de menden met de meeste kennis, de rollen werden omgedraaid. Fons had een waslijst vol, van meubilair tot menu, tot P.R.

We hebben  afgesproken om onze ideeen in kaart te brengen en dit een dezer dagen met hem door te nemen. Peter heeft dit gewaardeerd. Na het diner, zijn we terug gegaan naar Ndege. We waren moe, maar voldaan.

Ingrid.

Hallo daar in het kikkerland,  ha !

Nou we zijn er dan eindelijk weer. Even een blik terug !

Maandag ochtend zijn we dan om half 5 met de auto naar dusseldorf vertrokken. Onderweg nog wel even in de file gestaan maar uiteindelijk op tijd aangekomen. De vlucht van Dusseldorf naar Amsterdam verliep voorspoedig, die van Amsterdam naar Nairobi nog beter. Wat een ruimte heb je toch ook in die kanjers van de KLM. Ik heb enorm veel geslapen tijdens de vlucht, heb zelfs geen mp3 op de oren gehad en een sigaret niet gemist.....dit zegt genoeg !

Aangekomen in Nairobi ging alles al net zo snel, we zijn als een idioot naar de VISA gerend om als eerste aan te komen....we waren tweede, ook goed!

De koffers waren zo van de band geplukt en eenmaal in de aankomsthal zochten onze ogen naar degene die ons op zou komen halen. En daar stond ie dan, breedlachend en met een pet op.....onze Anton ! Tevens een paar kilootjes lichter, net zoals Fons. Jeetje wat hebben we die man gemist, wat een moment om iemand waar je zielsveel van houd weer in je armen te sluiten. Samen met Anton zijn we naar buiten gelopen om de auto in te stappen. Bij Hotel Panafric hebben we met zijn drieen heerlijk buiten gezeten met een goed glas wijn. We hadden elkaar veel te vertellen. Eigenlijk zouden we hem pas 9 september voor het eerst zien in de Mara, maar zowel Anton als wij konden niet zolang wachten, vandaar de ontmoeting in Nairobi. Anton was speciaal voor zijn Hollandse vrienden naar Nairobi gekomen.

Na een telefoontje met zijn vrouw Margaret (Geweldig om haar stem te horen ) is Anton naar zijn overnachtingsadres gegaan. Wij zijn nog even heerlijk gaan eten en hebben daarna het bed opgezocht...........wat een korte nacht!

Dinsdag 1 september:

Vanochtend stond Anton ons al weer op te wachten. Hij had de Sarova vrachtauto bij zich gevuld met tafels en stoelen want er is een bruiloft in de Mara. Anton heeft van ons vast 1 koffer meegenomen naar de Mara, scheelt ons weer gesleep. De goede man zien we volgende week weer terug. Goed, ondertussen stond onze safarichauffeur vanuit Mombasa alweer klaar om met ons naar Amboseli te vertrekken. De eerste 150 km zou Armstrong ons brengen, waarna Bedan de reis met ons voort zou zetten en Armstrong verder zou rijden naar Mombasa.

Maar voordat we hieraan konden beginnen moesten we eerst nog even uitchecken bij Panafric. Tja, en hier begon het gedonder......alweer zoals vorig jaar. We moesten de rekening betalen, maar tevens was de overnachting in rekening gebracht. En laat Ing die nou net in juni al betaald hebben via telebankieren, net zoals de overnachting die we 16 september in Panafric gaan maken. Na een half uur zoeken, en met de manager te hebben gesproken, werd het dan duidelijk dat de betalingen inderdaad waren gedaan.  Ing was vergeten thuis de betaling uit te printen, tja, dan ga je problemen krijgen. Na duizend maal verontschuldigingen van de manager, werd ons medegedeeld dat we 16 september een upgrade krijgen....lekkerrrrrrr!

Goed, eenmaal Panafric te hebben uitgezwaaid zijn we dan eindelijk vertrokken.

Op dit moment dat ik deze tekst schrijf is het half 4. We gaan zo weer op safari, dus moet ik afsluiten.......wat erg nou...haha...later!

Hallo allemaal,

Hier zit ik dan midden in de nacht. De koffers zijn gepakt en alles staat klaar. Fons ligt al op bed weer eens verstandig te zijn. Over 4 uur stappen we in de auto op weg naar Dusseldorf.

We hebben een fantastisch week-end gehad en behoorlijk wat afgefeest.

De tol hebben we vandaag betaald. Allebei zo duf als een kanari en niet vooruit te branden, en niet te vergeten die knoflooksmaak....bedankt Joost !!!!

Om eerlijk te zijn , helemaal fout zo'n feest week-end vlak voor je vakantie. We gaan totaal onuitgerust vertrekken, maar ja, van de andere kant valt er straks weer genoeg te relaxen onder de palmboom met de kokosnoot :-).

Morgenavond om half 7 Nederlandse tijd zijn we over in Nairobi waar we Antony onze grote vriend weer terug zien. Dit moest een verrassing voor mij zijn, maar helaas dan.....Ing is weer op de hoogte ! Dit word een fantastisch weerzien, want wat hebben we die man gemist, niet normaal.

Goed luitjes, ik drink mijn glaasje wijn leeg.......alweer ...en ga zo met de hoefjes omhoog. Nog even een paar uur de ogen dicht waarin heel Kenya voorbij zal komen.

Slaap lekker en tot gauw.

Liefs Ingrid.

Hallo meekijkvolkje.....

Het is dan bijna zover....nog 1 dag werken. De laatste week is bijna niet door te komen, zo erg heb ik er nog nooit last van gehad. Ik merk dat ik moe ben, de hele zomer doorgewerkt en de ene collega naar de andere vertrok en kwam weer uitgerust, bijgebruind en vol energie terug. Nu wil ik dan ook. Het is een drukke periode geweest waarin iedereen hard heeft moeten werken. We werden ondersteund door een topteam vakantiewerkers, dat heeft veel goed gemaakt.

Morgenmiddag tegen 14.00 uur steek ik ze allemaal de tong uit , het is mooi geweest.

Fons daarentegen moet nog ff. Vrijdag beginnen in Borne de Melbuul'n dagen, dit is het jaarlijkse zomerfeest in de woonplaats. Vrijdagavond staat Fons vanuit zijn werk met een stand op het plein, allerlei lekkere hapjes te verkopen. Samen met een goede vriendin gaan we hier naar toe, de bloemetjes buiten zetten. Lekker wijntje erbij, hapje, muziekje en wie weet nog " paaldansen haha " of niet Kristel........

Als het weer maar goed blijft..............

Het week-end zal druk worden. Tussendoor de koffers pakken, het huisje poetsen. ( Deze heeft wat aandacht gemist) en tussendoor het dorp in genieten van de feestelijkheden. Zaterdagavond nog even lekker uit eten bij De Eetkamer in Borne, dit word genieten ( Een echte aanrader)

Zondag  wat aanrommelen en dan van maandag op zondagnacht richting Dusseldorf. 18 dagen genieten, lachen, huilen,.........wie weet kom ik niet eens meer terug en blijf ik gewoon daar........Big boss.....is dit goed  :D?

Ingrid..